Based and operating from Amsterdam (The Netherlands) Hunter Complex is a rather new project set up by Lars Meijer. This musician was previously involved in different projects like Larz, Psychon and Living Ornaments. I have to admit that none of these projects sound familiar, but it for sure reveals some experience gained by the artist. After having released an EP at the end of 2009 we here get the official debut-CD of Hunter Complex. The album was announced as strongly inspired by the 80s and the first songs only, but confirm a strong link with the golden decade of electronics. Telex and Human League are just two of the bands that immediately come into mind after having heard Wait, Here Is the Night and Dance. The songs aren’t bad at all and will for sure bring some good-old memories to mind (especially for the oldest electro-lovers), but globally speaking it sometimes sounds a bit too sweet and soft. I don’t mean it as a criticism, but on the long run Hunter Complex starts to stagnate in a gentle and polished 80s minded composition. The possible link with the aforementioned famous bands is for sure a reference, but the work of Hunter Complex never emulates their level or their fame. A few more songs like Moonset (with a real nice rhythm box) and Mean Street (which sounds like synthesizer music for stars) are quite nice, but never reach a real climax. That’s for sure what I’m missing here! It doesn’t take away that this is the kind of record that might please the 80s die-hard freaks!
6
DP
Wel behoefte aan kerstmuziek, maar niet aan afgezaagd repertoire? Dan is deze cd geen beroerde aanschaf. Daarop staan negen kerstsongs in originele of oudere versies naast dertien moderne covers ervan door voornamelijk Nederlandse artiesten.
Zo is Silent Night, Holy Night te horen in zowel de uitvoering van Mahalia Jackson uit 1954 als die van dj/producer Eddy de Clercq. En Christmas 4 AM alone wordt uitgevoerd door singer-songwriter Specs Hildebrand (1990) en Hunter Complex met synthipop. Een bonte stoet aan stijlen trekt voorbij.
Hoogtepunten zijn een sterke uitvoering van I Saw Mommy Kissing Santa Claus door de Haarlemse band We Cook With Fire en Old Waits Carol van Cloudmachine uit Zandvoort. Niet alles heeft in muzikaal opzicht evenveel met de kerstsfeer te maken, maar dat is eerder een voor- dan een nadeel.
3/5
Fred Hoogendoorn
Op het Nederlandse Narrominded werd onlangs de razend interessante debuutcd van Hunter Complex uitgebracht wat het project is van Lars Meijer, een mens die zo bezeten is van de 80’s dat zijn synthpop ook 80’s klinkt ook al vermijdt hij dat het retro gaat klinken. Moest Giorgio Moroder zijn eerste stappen in de muziek in 2010 gemaakt hebben, zou hij als Hunter Complex geklonken hebben.
Tijd dus voor een gesprekje met Lars.
Dag Lars, kun je even Hunter Complex voorstellen….
Hunter Complex is een soloproject dat ik drie jaar geleden ben begonnen. Ik heb net mijn debuutplaat uit, die ook de titel Hunter Complex draagt. Voorheen maakte ik electronische muziek met de bands Living Ornaments en Psychon, en daarvoor, als Larz, heb ik een paar lo-fi popplaaten gemaakt.
Maar ik had altijd al het idee om een soort van synthpop/new wave plaat te maken. Ik had altijd al een Roland synth, maar die had ik al een tijdje niet meer gebruikt. Daar heb ik een jaar of drie geleden een Yamaha DX-7 bijgekocht. Toen is Hunter Complex eigenlijk begonnen.
Jij hebt zelfs muziek gemaakt onder Larz op het bekende Skam-label, waarom plots die ommekeer naar de synthpop?
Ik ben opgegroeid in de jaren tachtig, dus de muziek die in die tijd is verschenen heeft een diepe indruk op mij achtergelaten. Het was denk ik rond ’85 toen ik voor het eerst in aanraking kwam met de synthmuziek van Jean-Michel Jarre, Tangerine Dream en een band als A-ha (Hunting High and Low was het eerste tapeje wat ik kocht).
But then that Cobain guy came and ruined everything, zoals Mickey Rourke zegt in de film The Wrestler. Nee, serieus, ik raakte gefascineerd door de lo-fi stroming, en vooral de band Guided by Voices. De manier waarop zij muziek maakten sprak mij enorm aan. Liedjes met simpele middelen opnemen.
Ik heb altijd piano gespeeld, die stond bij mijn ouders thuis. Daar schreef ik mijn liedjes op en die nam ik dan op met een 4-sporen recorder. Jaren later ben ik ook met de computer muziek gaan maken, in de bands Psychon en Living Ornaments. Maar een paar jaar terug kreeg ik toch weer de behoefte om in mijn eentje muziek te maken. Omdat ik geen piano thuis heb, kwam ik logischerwijs uit bij synths.
Heb je ooit je profijt kunnen halen uit die dagen bij Skam, het blijft toch een cultlabel…?
Ik denk dat we er een klein beetje aandacht voor Living Ornaments door gekregen hebben. En vrij recent voor mijn werk sprak ik de band Friendly Fires, die redelijk populair zijn inmiddels. De zanger van die band stond op diezelfde Skam compilatie, dus dat brak het ijs tijdens het gesprek.
Ik ben bezeten van synthpop, maar ‘t is wel moeilijk om originele synthpop te vinden in 2010!
Je moet inderdaad goed zoeken wil je interessante dingen tegenkomen. Maar ik ben ook nog lang niet klaar met de jaren tachtig. Er is nog veel muziek uit die periode die ik nog wil ontdekken. In de jaren tachtig had ik bijvoorbeeld nooit gehoord van Wang Chung. Ik ben denk ik net iets te laat geboren voor Dance Hall Days. Deze gasten hebben echt briljante dingen gemaakt, zoals de soundtrack voor de film To Live and Die in L.A. Maar tegenwoordig heb je ook veel goede synthpop in de mainstream (zoals Robyn) en zijn er labels als Enfant Terrible die erg goede dingen uitbrengen.
Ik noemde je een kind van de jaren ’80 die tegelijkertijd actueel klinkt, blij daar mee?
Oh jazeker! Daar ben ik erg blij mee. I denk niet dat mijn muziek heel erg retro is. Misschien klinkt het zo omdat ik synths en drumcomputers uit de jaren tachtig gebruik, maar het is niet mijn doel om het geluid of bepaalde manier van liedjes schrijven te kopieren van een artiest uit de tijd. Ik maak gewoon nieuwe muziek met instrumenten uit een ander decennium. Ik neem de muziek op met de computer, en daarnaast luister ik naar heel veel hedendaagse muziek, dus wat de productie betreft val ik totaal niet terug op de jaren tachtig. Dus die opmerking klopt wel, dank daarvoor!
Een klotevraag nu…
In tijden van crisis heb ik soms de indruk dat artiesten soms enkel nog cd’s voor zichzelf uitbrengen…
Het is een cliché om te zeggen dat je muziek maakt voor jezelf, maar het is eigenlijk wel waar. Ik doe het uiteraard niet voor het geld, want er valt niks meer te verdienen met muziek vandaag de dag. Je moet veel spelen om je investering die je gemaakt hebt om een plaat op te nemen terug te verdienen. In het begin had ik niet zoveel met live spelen, maar ik nu vind ik de adrenaline wel erg lekker. Veel labels stellen zich net iets te hard aan als ze zeggen dat er geen geld valt te verdienen met muziek. Daar gaat het niet om. Het gaat erom dat die muziek beschikbaar is, dat mensen erna luisteren en ervan gaan houden.
Begrijp je die gedrevenheid van mensen die een indielabeltje starten?
Jazeker begrijp ik dat. Ik ben mede-eigenaar van Narrominded. We vinden het erg tof om muziek uit te brengen van bands die we leuk vinden en andere mensen ervan te overtuigen om die muziek uit te checken.
Iemand die van de jaren ’80 houdt, houdt van vinyl….
Jaaa! Ik heb ongelooflijk veel vinyl in de kast staan. Ik heb eigenlijk een beetje spijt dat ik mijn debuutplaat niet op vinyl heb uitgebracht, maar op cd. Ik ben hard bezig met de opvolger en die komt zeker weten op prachtig vinyl uit.
Ik vond het ongelooflijk dat je gek bent van Miami Vice.
Je ziet gasten vanuit een Ferrari schieten en ondertussen hoor je op de achtergrond muziek van The Church.
Under the Milky Way? Dat is echt een heerlijk nummer. Ik hou erg van die sfeer die er in die Miami Vice afleveringen zit. Ik ben nogal nostalgisch ingesteld. En er zit altijd een bepaald soort mysterie in die beelden uit de jaren tachtig. De kleuren, het licht en vooral de muziek. De film Thief bijvoorbeeld, waar muziek van Tangerine Dream onderzit, die is zo goed omdat al die elementen er in zitten. Starman, met een soundtrack van Jack Nitzsche, zelfde verhaal. Maar recentelijk zag ik Moon, een film uit 2009, gemaakt door Duncan jones, de zoon van David Bowie. En die film heeft ook al die elementen. Dus misschien is het wel meer stijl dan nostalgie.
Heeft het niets te maken met leftijd? Op mijn 40ste zou ik bijna gaan zweren dat ik Phil Collins goed vindt!
Haha! Wacht maar totdat je zijn nieuwe album hoort. Daarop covert hij Motown klassiekers, echt verschrikkelijk! Maar ja, ik begrijp wat je bedoelt, ik krijg ook kippenvel als ik Take Me Home hoor.
Sommigen zullen zeggen dat je 80’s brengt omdat 80’s nu hip zijn…
Zoals ik hierboven al een uitgelegd heb, is dat niet het geval. Het was een logische stap voor me.
Vroeger zou ik je muziek omschreven hebben als bedroompop….
Mmm, ik hou er niet van om hard te zingen, want dan gaat m’n stem minder mooi klinken. Dus het is vrij ingetogen. Bedoel je dat?
Neen, laat maar…geef mij liever uw favoriete lp aller tijden!
Bee Thousand van Guided by Voices
Jij mag afsluiten Lars….
Luister naar m’n plaat! Hij is overal te vinden: Spotify, iTunes, Grooveshark, maar je kan ook een fysiek exemplaar kopen (met een prachtige dubbele uitklaphoes) op: www.narrominded.com
Didier Becu
Our man in Holland searches his own land for prime synth, post-punk, and coldwave bands and he comes up with this sixteen band comp of cool electronic enhanced music. Like all of Martijn’s comps, there is no filler here and its in an attractive package. Bands include Distel, Neurobit, Autonon, Murw, Puin + Hoop, Hunter Complex, et al. You can sample some of the music here.
L’autre pays du fromage est aussi celui d’une minimal wave et d’un underground froid comme un cul de mort. Enfant Terrible, défenseur hyperactifde ces sons old-school sort une nouvelle compilation double LP vinyle, Kamp Holland, qui fait le tour de tout ce qui grésille et grogne dansles caves hollandaises en ce moment, un panorama de ce que le label appelle le Royal Dutch Underground. On est bien servis en proto-electro,cold wave et sons industrieux de Lesbian Mouseclicks (le très martial, speed et nerveux Bye Bye en ouverture des hostilités), Bakeliet, Neurobit, Logosamphia, Sololust et bien d’autres.
Iedere mens heeft wel zo zijn goden en dat is eigenlijk niet meer dan normaal in dit leven. Noem het escapisme of wat dan ook, maar in mijn lijstje stonden (staan) verschillende namen waaronder Brian Eno.
Het belang van Eno hoeven we hopelijk aan niemand nog uit te leggen gewoonweg omdat hij de schepper is van de ambientmuziek.
Doorheen de jaren ’70 bracht deze ex-Roxy Music muzikant heel wat lp’s uit op EG Records waaronder Another Green World.
Het Nederlands electronicalabel Narrominded vond het een goed idee om klassiekers uit de kast te halen en track per track te laten interpreteren door diverse artiesten.
Eerder viel al de keuze op Sonic Youth’s Evol en nu dus deze Eno-klassieker.
Laten we eerlijk blijven, alleen Eno kan Eno zijn en dat hebben de artiesten op deze plaat perfect begrepen en zo kozen ze allen voor een eigenzinnige interpretatie wat deze plaat een soort van tweede leven oplevert.
Dat kan gaan van Kraftwerkiaanse 80’s pop, tranceachtige techno tot eerder minimalistische dingen en neen, we gaan heiligschennis plegen door te zeggen dat sommige tracks beter zijn dan het origineel maar ze zijn op zijn minst even interessant.
Tot de deelnemende artiesten behoren o.a. Legowelt (wellicht de bekendste naam), Rude 66, Hakki Takki, Puin + Hoop en een massa anderen.
Zeer interessant plaatje!
8/10
Didier Becu
Eeder hadden we het al over Hunter Complex die mij heerlijk wist te verrassen met zijn synthpop dat ontegensprekelijk gebaseerd is op de jaren ’80 en daar tamelijk unieke dingen wist met te doen.
Als aanloopje tot die eerste cd bracht het Nederlandse label Narrominded de single Here Is the Night uit, die je trouwens op de site gratis kan downloaden.
Zoals eerder vermeld is Hunter Complex het new wave/synthpopproject van de Nederlandse electronica-artiest Lars Meijer.
Het is maar de vraag of we een gratis EP (die dus ook als volwaardige cd in digipack verkrijgbaar is) even streng moeten beoordelen dan wanneer je er geld moet voor neer leggen. Zoals tegenwoordig bij alle singles het geval is, is dit weer een uitgebreide collectie van remixes geworden (niet dat je dat nu echt hoort want artiesten als Garçon Taupe, Spoelstra of Coen Oscar Polack maken het origineel bijna onherkenbaar) en het durft wel eens de richting uit te gaan van Jan Hammer en mensen met een goed geheugen weten dat dit de ex-jazzartiest is die destijds hoge toppen scoorde met zijn Miami Vice-nummertjes, een serie waar Lars Meijer een zwak voor heeft.
Synthpop met een funky touch dus en alhoewel ik het best leuk vindt sluipt ergens het gevaar dat u zou kunnen denken dat de full cd van Hunter Complex van hetzelfde laken een broek is, wat dus niet het geval is.
6/10
Didier Becu
Hunter Complex is het muzikaal project van Lars Meijer en het zegt je misschien niks maar een tijdje terug bracht deze Lars wat materiaal uit op het tot cultlabel verheven Skam Records, en ook al hoor je hier een beetje dance-invloeden is Hunter Complex een echte ode aan de eighties geworden.
Volgens deze man zijn de eighties een echte smeltkroes van kitsch en melancholica geworden waarbij hij de tv-reeks Miami Vice als ultiem voorbeeld aanhaalt en u kunt er mee lachen, ook al ligt het zeker aan de leeftijd, behoor ik ook tot één van die rare kwasten die naar de winkel holde om de DVD-boxen van deze serie aan te schaffen.
Maar dit gaat over muziek en niet over de avonturen van Sonny en Rico.
Na een EP te hebben uitgebracht op het nieuwe indielabel Narrominded dat zich lijkt te specialiseren in hedendaagse synthpopklanken werd de tijd rijp geacht voor een volledige CD en het is een fantastische cd geworden waar de originaliteit (en synthmelancholie) van afdruipt.
Meestal klinken dergelijke cd’s niet meer als een aardige poging om de tijdsgeest terug op te roepen maar deze Hunter Complex slaagt daar meer dan aardig in en het zou gerust in 1986 kunnen uitgebracht zijn, zelfs de hoes voelt zo aan.
Ook meer dan verdienstelijk is dat deze cd echt origineel klinkt want meestal is zo’n synthpoprelease vaak niet meer dan een Depeche Mode-probeersel maar dat is het geenszins het geval.
Originele synthpopmelodien verpakt in songs die iedere 80’s-fan met goede smaak zal omarmen.
Absoluut een kans geven!!!
8/10
Didier Becu
Now if you’re interested in some quality synth pop then look no further… This is the nom de plume of Lars Meijer who has also recorded as Larz and also with Psychon and Living Ornaments who had a track on the old Skam Cats CD. I gotta hand it to him, he does a stellar job on the synthesizers, obviously referencing many 80′s influences but still with his own angle. Lars keeps the spirit of classic synth pop alive with a healthy balance of glitz and darker more melancholy passages. Lots of classy synth sounds and vibrant ideas all nicely articulated.
Ant
Kamp Holland ist seit 2006 der Haupt-Militärstützpunkt in Afghanistan. Aber vermutlich hat die Namensassoziation nichts mit dem gleichnamigen Sampler der Minimal-Schmiede Enfant Terrible zu tun. Denn auf der Doppel-LP findet sich keine Militärmusik, sondern genau das, womit sich das niederländische Label seit seiner Gründung im Jahre 2004 beschäftigt: feine elektronische Musik von längst vergriffenen und fast vergessenen Schätzen aus der Pionierzeit der Minimal Elektronik bis hin zu neuen Acts.
Das besondere an Kamp Holland ist, dass hier ausschließlich neue Projekte aus den Niederlanden vertreten sind, die aber durchaus hörenswert sind. Die bekanntesten Vertreter dürften Distel, Hadewych und Lesbian Mouseclicks sein, obwohl auch diese noch sehr independent sind. Das ist ja auch, was sich Enfant Terrible auf die Fahne schreibt. Jedenfalls bekommt der Hörer auf insgesamt 16 elektronischen Tracks einen Überblick über die holländische Independent Electronic Music. Einige Acts wie Bakeliet, Distel, Neurobit, Staatseinde oder Milligram Retreat orientieren sich dabei eher am klassischen Minimal der späten 70er und 80er, andere wie Lesbian Mouseclicks, Pornologic, Hunter Complex, Sololust oder Hadewych liefern neue Styles. Aber auch Breakbeat und Jungle findet Einzug bei Enfant Terrible mit Autonon, Peter Quistgard oder Murw.
Somit ist für fast jeden elektronischen Geschmack etwas dabei und das teilweise auf überraschend hohem Niveau. Mindestens die Hälfte der Songs sind richtige Kracher, die gerne auch die Szene-Tanzfläche beschallen können.
Wie bei Enfant Terrible gewohnt, gibt es Kamp Holland ausschließlich auf feinem Vinyl in einer Auflage von 623 Exemplaren. Als Cover einer der Exportschlager des Landes, wobei man ganz klar sagen muss, dass Holland doch weitaus mehr zu bieten hat als Käse und Blumen. Eine lohnenswerte Investition.
ImBlutfeuer
Hunter Complex is the project of Lars Meijer, guy already involved with Living Ornaments and Psychon and also one of the people who runs the Narrominded label. Hunter Complex is his debut album under this moniker and contains twelve songs that find their roots into 80s electronic / synthpop music. Lars’ songwriting recalled me the electronic wave of the last decade of 70s and the first of 80s when people like John Foxx, Paul Haig and Thomas Leer were producing their hits. If you’re questioning yourself if there is a reason why I picked up these three names, well for sure there is one: Lars, in my opinion, is looking for the right blend of electronic analog sounds and personal songwriting and for this reason we have intimate song like Chinese Restaurants and Fashion Street (with an upfront piano/organ duet that remind me of some Scritti Politti atmospheres), cold wave tunes like Here Is the Night (the last year Lars issued an E.P. with three mixes of the song, the original and the instrumental versions which is available as free download and as MCD) and Kerosine. If you love all the kind of 80s wave bands, from Human League to ABC passing from A Flock Of Seagulls, Ultravox, Dalis Car, etc, I suggest you to check Hunter Complex.
Maurizio Pustianaz
Enfant Terrible wordt vaak aanzien als een reissue- of retrolabel. Volstrekt tenonrechte, want het Nederlandse label blijft, net als gelijkgezinde labels als AnnaLogue, Wierd of Minimal Wave, continu nieuwe namen lanceren. Enfant Terribleh anteert daarbij een beproefde werkwijze, namelijk het uitbrengen van compilaties. Meestal op vinyl, zoals Electronic Renaissance, Festival Der Genialen Dissidenten of deze Kamp Holland. Daarnaast heeft Enfant Terrible ook veel meerte bieden dan new wave in al zijn verschijningsvormen: minimal wave, postpunk, industrial, cold wave, elektro, etcetera. Dat wordt nogmaals bewezen met dedubbelelpee Kamp Holland waarbij minimale elektronica met wortels in de vroegejaren 1980 (Lesbian Mouseclicks, Bakeliet, Distel, Pornologic, Hunter Complex, Sololust, Milligram Retreat) wordt afgewisseld met meer experimentele geluiden (Neurobit, Puin + Hoop, Logosamphia, Murw) en zelfs breakcore (Autonon, Peter Quistgard). Op die manier slaat Enfant Terrible een brug tussen vroeger en nu enerzijds, en weet het dat retro stigma enigszins van zich af te gooien anderzijds. Met Puin + Hoop of uitblinker Hadewych worden weliswaar geen nieuwe artiesten in despots gezet, maar worden vooral minder voor de hand liggende acts geïntroduceerd ineen scene die ze misschien zelf niet zou oppikken. Ook dat is een verdienste die Enfant Terrible op haar konto mag schrijven. Geheel volgens de minimal traditie krijgt ook het Nederlands een plaatsje op Kamp Holland, getuige een project als Staatseinde met het catchy Ruimtevaart Vooruit. Voorspelbaarheid is uit den boze; dat bewijst ten slotte de donkere pop van Treasure Of Grundo die het geheel in stijlmag afronden. Kamp Holland wil naar eigen zeggen een onderbelicht deel van deNederlandse muzikale tegencultuur documenteren en is daar met deze dubbelelpee met verve in geslaagd. Kamp Holland biedt namelijk de perfecte inkijk in een boeiende muzikale tegencultuur.
swat
Biografia articolata quella relativa all’olandese Lars Meijer alias HC: attivo dalla fine degli anni 90′s celato sotto lo pseudonimo Larz, autore all’epoca di due albums ed un 7″, in seguito componente del progetto Psychon Troopers, ora noti semplicemente come Psychon, autore nel 2004 di un valido album titolato As When Lighted realizzato in collaborazione con Gabry de Waaij nonchè autore dell’ep Here’s The Night, antecedente al debut full lenght oggi in esame nella cui tracklist spiccava una rielaborata new version del brano Another Green World di Brian Eno. La label Narrominded si occupa della pubblicazione di questo lavoro a mezzo percorso tra non strepitosi registri new wave minimale ed electro, interpretati con peccaminoso spirito easy ma denotanti alcuni interessanti spunti degni di menzione. Nelle strategie strumentali riaffiorano le immancabili provenienze 80′s a supporto di un sound pulito, lineare, creato da synths, un elementare reticolo di drum-programming e garbati vocals (Wait) o su secche ritmiche e melodie da disco-club d’altri tempi (Here Is The Night). Tracce poliritmiche dalle atmosfere retrò intessute su educati spartiti electropop (Dance) comunicano il desiderio di sperimentare essenziali giochi di synth ingentiliti da soavi voalizzi (Exit): la bassa timbrica degli stessi ricama aggraziati quanto sterili moduli electro-non-so-chè (Cross) oltrepassati da dubbi ibridi alternative-pop metropolitano di scarso mordente (Fashion Street). Il ritorno ad una buona electro-wave finemente elaborata non fa soffermare l’attenzione sulle semplicistiche procedure negli arrangiamenti (Moonset), mentre la nuda ritmica vagamente disco 80′s circonda vocals filtrati ed armonie astratte (Black). Le irrinunciabili infuenze wave del trascorso ventennio incontrano nuovamente l’elettronica grezza del periodo di appartenenza generando però melodie di scarsa personalità (Chinese Restaurants) oppure, al contrario, piccoli gioielli electro-minded dalla lenta percussività synthetica che punteggia uno squisito apparato tastieristico simile ad una pioggia luminescente (Turn). Drum-machine segmentata, prog e canto attenuato si incorporano originando songs a tutto relax (Kerosine) concludendo la tracklist con mature ed apprezzabili manifestazioni di synthpop atmosferico (Mean Street). Album episodico che sembra soggiacere sotto un neutro manto di anonimato ma, all’occorrenza, anche in possesso di svolte in grado di strappare qualche fugace assenso. Non posso definire particolarmente lusinghiero questo debut, tuttavia le potenzialità e l’esperienza di Lars fanno auspicare una prossima release maggiormente coraggiosa e, chissà , dotata di più accattivante personalità . Tempo al tempo. Disco saturo di nostalgiche reminescenze 80′s ma anche contenuti convincenti solo a metà : il lavoro risulta sguarnito di quella fondamentale vitalità che l’avrebbe reso avvincente e mietitore di pieni consensi. L’appuntamento con gli applausi è comunque solo rimandato.
Aventures hollandaises
Les Oranjes éliÂminent le BréÂsil et se taillent une place en deÂmi-​fiÂnale pour la Coupe du monde : l’équipe holÂlanÂdaise semble proÂmise à un brillant aveÂnir si on en croit les anaÂlystes… à moins que les AlÂleÂmands ne s’en mêlent. Enfin. Nous ne sommes pas ici pour parÂler de sport, et si les Pays-​Bas s’y enÂtendent en foot, l’étiÂquette holÂlanÂdaise EnÂfant TerÂrible se charge cet été de nous prouÂver qu’ils ne sont pas en reste quesÂtion muÂsique synÂthéÂtique unÂderÂground. Après s’être disÂtinÂgués par la puÂbliÂcaÂtion de pluÂsieurs comÂpiÂlaÂtions d’avant-​​garde inÂterÂnaÂtioÂnale (voir notre post préÂcéÂdent), le label se tourne enfin vers la scène loÂcale et nous en proÂpose un reÂcenÂseÂment muÂsiÂcal nec plus ultra.
Kamp HolÂland, c’est ainsi, selon les propres termes d’EnÂfant TerÂrible, deux viÂnyles d’élecÂtroÂnique miÂniÂmale, proÂto-​elekÂtro ou pop avant-​​garde: la voÂlonÂté de transÂcenÂder les genres est afÂfiÂchée et reÂvenÂdiÂquée au sein de cette colÂlecÂtion icoÂnoÂclaste. L’enÂsemble, d’un inÂtéÂrêt constant à déÂfaut d’une quaÂliÂté souÂteÂnue, osÂcille entre des chanÂsons danÂsantes de facÂture clasÂsique auxÂquelles s’opÂposent pluÂsieurs pistes insÂtruÂmenÂtales. La naÂture plus ou moins acÂcesÂsible de ces derÂnières (on varie des riÂgoÂlotes PteÂroÂdacÂtyl ExÂtraÂorÂdiÂnaire par PorÂnoÂloÂgic ou La Hars de LoÂgoÂsamÂphia, aux plus bruiÂtistes SlaapsÂtaÂking de Puin + Hoop et NONO de Peter QuistÂgard) compte d’ailleurs pour beauÂcoup dans l’aura exÂpéÂriÂmenÂtale qui se déÂgage de prime abord à l’écoute de la comÂpiÂlaÂtion. CerÂtains seÂront peut-​être reÂbuÂtés par les chanÂgeÂments fréÂquents et raÂdiÂcaux de tempo et d’amÂbiance qui surÂviennent d’une piste à l’autre, chanÂgeÂments qui peuvent rendre plus difÂfiÂcile une écoute suiÂvie des disques; pour notre part, nous préÂféÂrons saÂluer le couÂrage de l’étiÂquette qui ose nous ofÂfrir un proÂduit difÂféÂrent et auÂthenÂtique. À chaÂcun enÂsuite d’en juger selon ses propres goûts et inÂcliÂnaÂtions.
Quant aux quelques morÂceaux plus apÂproÂpriés aux mains des DJs unÂderÂground d’ici et d’ailleurs, il y en a pour tous les goûts, des pistes très pop à celles plus dark d’inÂfluence goÂthique (on pense à la quaÂsi-​EBM Bye Bye des LesÂbian MouÂseÂclicks – EnÂfant TerÂrible reste fiÂdèle à lui-​même). Trois nous ont tout parÂtiÂcuÂlièÂreÂment plu et nous vous les ofÂfrons ici en écoute : les joyeuses lignes de synÂthéÂtiÂseur de RuimÂteÂvaart VooÂruit par StaatÂseinde nous renÂvoient à une synth-​​pop début 1980 à la StahlÂnetz; HunÂter ComÂplex nous proÂposent des rythmes réÂsoÂluÂment plus disco avec une DeÂsert que ne reÂnieÂrait pas ToÂbias BernsÂtrup; enfin, les amaÂteurs de miÂniÂmal wave trouÂveÂront leur compte avec AlÂléÂgeÂment de MilÂliÂgram ReÂtreat, entre basse roÂboÂtique, voix éthéÂrées et bruits de raÂdio-​tranÂsisÂtor. Si l’avenÂture vous dit, vous pouÂvez mettre la main sur une des 623 coÂpies liÂmiÂtées de Kamp HolÂland au www.​enÂfant-​​terÂrible.​nl/​enÂfant17.​html.
Georges Dimitrov
