Tag: review

press

written in music review: hours

hunter complex-hoursVorig jaar kende Hunter Complex met het album Heat een carrièrehoogtepunt. Het album, ook wel omschreven als een mix van Tangerine Dream, John Carpenter film scores en Simple Minds anno 1981/82 werd goed ontvangen in de internationale pers.

De fraaie albumafsluiter Hours is recentelijk verkozen tot tweede single van de plaat. Een nummer dat binnen vijf minuten een breed scala aan sferen neerlegt middels de mooiste eighties-elektronica die de laatste tijd in Nederland werd gefabriceerd.

Als extra’s komen er nog twee interessante remixen voorbij, beiden van Heat-tracks. Serious Glass werd door het audio-grafische project The No onder handen genomen. Dit resulteert in een flinke EBM en darkwave-injectie die er mag wezen. Vergeleken met de albumversie is deze single-versie beduidend meer upfront. Prima remix.

Drvg Cvulture nam in het verleden op voor roemruchte undergroundlabels als KK en Bunker en was ook te horen op de prachtige verzamelaar Retro Retry 2: Another Another Green World uit 2009. Hij trekt ruim zeven minuten uit voor het opbouwen van zijn versie van Highway Hypnosis. Deze even weelderige als donkere mix geeft een heel nieuwe dimensie aan het oorspronkelijke, verheven highway-gevoel van het orgineel.

Wie nieuwsgierig is naar het live-geluid van Hunter Complex kan op 6 juni terecht in het Patronaat in Haarlem.

Edwin Hofman

original article

press

subjectivisten / caleidoscoop review: hours

hunter complex-hoursSteeds meer bands grijpen terug naar de jaren 80, hetgeen voor mij misschien wel de meest belangrijke dan wel interessante muziekperiode is geweest. Daarom van mijn kant geen klachten en zeker niet als het zo goed gebracht wordt als de Nederlandse groep Hunter Complex. Het is het project van Lars Meijer, één van de oprichters van het Narrominded label, die tevens te vinden is in de groepen Larz, Living Ornament, Psychon en Psychon Troopers. Deze muzikale duizendpoot beweegt zich doorgaans in de meer abstracte elektronische vaarwateren, maar toont met zijn nieuwe kindje aan ook goed uit de voeten te kunnen met fraaie retro sounds, waarbij synthpop, wave, aantrekkelijke beats en donkere zang op verrukkelijke wijze samengaan. Hij laat eerder al het gelijknamige debuut (2010) en de lp Heat (2013) het licht zien. Van die laatste verschijnt eerder ook al een single.
Nu is er de tweede, digitale single van dat album, te weten Hours. Hier krijg je de albumtrack Hours plus twee remixen van de nummers Serious Glass en Highway Hypnosis, die bij elkaar goed zijn voor een kwartier aan overheerlijke, nostalgische muziek. Op de originelen hoor je al de muziek van Joy Division, Kraftwerk, Clan Of Xymox, Simple Minds, Suicide, He Said, Wire, OMD, New Order en Depeche Mode langs komen, maar in de remixen worden bepaalde elementen extra onderstreept. In Serious Glass (The No Remix) zijn het voluptueuze beats die het verschil maken en het nummer in het midden van VNV Nation, Joy Division en Clan Of Xymox weet te plaatsen. De mix van Highway Hypnosis door Vincent Koreman aka Drvg Cvltvre brengt een meer rudimentair en duister geheel ten gehore dat neigt naar de EBM van Frontline Assembly en Skinny Puppy, maar dan met een opgewekte beat. Het is hoe dan ook voer voor de melancholici en wave fans onder ons.

Jan Willem Broek

original article

press

kicking the habit review: hours

hunter complex-hoursDe beelden uit John Carpenter’s horrorklassieker The Fog (1980) zijn niet voor niets gekozen bij deze sfeerrijke nieuwe single Hours van het Nederlandse Hunter Complex, het alias van muzikant/producer Lars Meijer. De track begint namelijk klinkend als een elektronische soundtrack bij een griezelfilm uit de jaren tachtig, als een soort eerbetoon aan Carpenter zelf die immers eigenhandig muziek componeerde bij veel van zijn films. Maar al gauw ontpopt de track zich tot een vlotte synthpoptrack met nachtelijke feel, die dankzij het gebruik van een Roland D-50 and Yamaha DX7 zo in de jaren tachtig opgenomen had kunnen zijn.

Hours staat op het jongste Hunter Complex-album Heat van vorig jaar, uit via label Narrominded. De single van Hours is nu uit, inclusief remixen van The No en Drvg Cvltvre, desgewenst te streamen op SoundCloud.

Joris Rietbroek

press

vital weekly review: hours

hunter complex-hoursObviously we don’t review digital releases, but this landed as a CDR on my desk, and I started writing, before realizing this. Now, perhaps, this has to do with the fact that I quite enjoy the music of Hunter Complex, of Narromind Mastermind Lars Meijer. This is the second single of his LP Heat – I didn’t realize people still release singles from LPs as that sounds like something from my childhood – but Hours is a great piece of 80s inspired pop music (check also my review of the LP in Vital Weekly 896). The No does a remix of Serious Glass and make it sound also very 80s, but in a more dark wave styled guise, with a voice that sounds like from beyond the grave. Nice. Drvg Cvltvre is Vincent Koremans (RA-X might be know still!) with a long ambient w/rhythm inspired piece called Highway Hypnosis and sounds like Tangerine Dream on ecstasy, especially when the rhythm kicks in after some time. Be careful driving cars while listening to this music. Now, in a just and right world, this would have been a great 12″. Where did the 80s go? I do miss them.

FdW

original article

press

white room review: hours

hunter complex-hoursHunter Complex bracht in september van 2013 de langspeler Heat uit via Narrominded. Om die plaat nogmaals extra in het zonnetje te zetten, komt er een tweede single van het album. Hours zal digitaal, met twee bonustracks, gereleased worden.
De ’80-electronica van Hunter Complex heeft vocalen die doen denken aan zowel Simple Minds als Pet Shop Boys. Titeltrack Hours doet daar dan ook sterk aan denken. Het is typisch jaren ’80, maar dan in een volle mix anno 2014. De twee andere tracks worden onder handen genomen door andere mixers. DRVG CVLTURE heeft Highway Hypnosis onder handen mogen nemen. De opbouw van het nummer geeft een mysterieus tintje mee aan deze release.
Met de single Hours vestigt Hunter Complex in positieve zin de aandacht op zich. Liefhebbers van electronica a la ‘80’s, zullen deze release zeker een kans moeten geven.

Ralf W.

original article

press

the post.online review: heat

hunter complex - heat frontPrince, de kleine muzikale reus. Wanneer ik Hunter Complex hoor moet ik altijd aan de Amerikaanse wereldster denken. Niet dat er een muzikale connectie is tussen die twee, behalve dan dat de man achter Hunter Complex, Lars Meijer, een groot fan is van de popgeweldenaar. Zijn werk heeft daar echter weinig mee te maken. Onder de naam Hunter Complex brengt hij sinds 2010 jaren 1980 geïnspireerde synth pop uit.

Heat, het tweede album van een van de mannen achter het label Narrominded, leunt even goed op de analoge synthesizers als de voorganger, maar breng daar meer dreiging en diepte in. Het is als een soundtrack bij een film waarin niets is zoals het lijkt en een liefelijk tafereeltje dus een horror soundtrack krijgt. Voortdurend wringt en wrijft de elektronica van Hunter Complex, wat een album maakt dat je van begin tot eind bij de lurven neemt en bij de les houdt.

Tjeerd van Erve

original article

press

kwadratuur review: space

hunter complex - spaceVoor Lars Meijer ofte Hunter Complex mocht het gerust nog 1985 zijn, een periode waarin roemrijk wordt gescoord met gelaagde synthesizermuziek met speelse melodietjes en artiesten als JM Jarre, Jan Hammer en Giorgio Moroder als progressieve muzikale helden beschouwd worden. Opvallend hoe na een periode van publieke afkeer van toetsenvirtuositeit nu weer meer ruimte komt voor fascinatie in alles wat retro is. Op zijn debuutplaat vier jaar geleden gaf Hunter Complex, tevens drijvende kracht achter het label Narrominded, reeds aan geboeid te zijn door de eighties en zijn ‘foute deuntjes’. Heat trekt die lijn helemaal door en graaft in filmsoundtracks en tunes uit tv-series uit die tijd.

Over de audio
Toch is dit geen kitschplaatje. Discoritmen en synthesizerlaagjes zijn schering en inslag, een dromerig en loom karakter alomtegenwoordig. Maar Meijer zorgt ook voor een wat obscure new wave-onderbouw, een scheutje funk of de nodige psychedelica in dit erg filmische geheel. Door zijn vervormde stem diep in de mix te steken, krijgt het vaak blitse ‘Heat’ iets onrustigs en mysterieus over zich, een hedendaags tintje in een bed vol nostalgie.

Space heeft natuurlijk zijn titel niet gestolen. De track toont waar het allemaal om draait: onvervalste synthpopmuziek met het nodige lollypopgehalte. Holle, wegvliegende spacetoetsen ontdubbelen tot een thema in twee ritmesnelheden, een soort van nerveus patroon waarachter de wat sombere, neurotische murmelzang van Lars Meijer zich verschuilt. Maar na een kleine minuut breekt het nummer pas helemaal open met een heerlijk nostalgisch stukje opklimmende keyboardmuziek. Somber wordt heroïsch. Toch blijft de stem volharden in zijn mysterieuze kilte, waardoor emoties zich vermengen. In combinatie met droge discoclapritmen, heeft ‘Space’ genoeg foute elementen in zich om de tenen te doen krullen. De subtiele manier waarop die in elkaar gezet worden tot een song met de buitenaardse allures van Star Trek of Battlestar Galactica, is meer dan bewonderenswaardig.

Johan Giglot

original article

press

kwadratuur review: heat

hunter complex - heat front3,5 / 5

De Nederlander Lars Meyer getuigde via zijn alter ego Hunter Complex al eerder van een voorliefde voor synthesizermuziek uit de jaren ’80. Het is echter alweer drie jaar geleden dat deze interesse ook muzikale vruchten mocht afwerpen, allicht het gevolg van de grote drukte als labelbaas van het befaamde Narrominded. De tweede langspeler staat echter helemaal in teken van die blitse tachtiger jaren.

Hunter Complex neemt zijn luisteraars mee doorheen een dromerige retrotrip. Moroder synthesizers, elektronische discobeats en diep bedwelmende vocalen zijn daarbij onontbeerlijk. Dit album ruikt helemaal naar vintage en vinyl (het komt ook niet op cd uit), naar live toetsenvirtuositeit en een afkeer van complexe laptopdetails. Dit is pure eighties, de tijd van Miami Vice, te grote zonnebrillen en Casioklavieren; een tijd dat synthesizermuziek nog kunst en geen vloek was en octaafverhogingen in spacetonen met handclaps doorvlochten werden. Zweverige spacetunes, funky gitaarriffs en fonkelende toetsen zijn universeel, de ene keer wat meer duister richting new wave knipogend, de andere keer meer filmisch en sfeervol.

Toch is er zeker ook de nodige frisheid in deze muziek. De subtiele basgrooves in Atlantic, de knisperende ritmen of mooi ontluikende beats die de vele keyboardpartijen ondersteunen, zorgen voor een wakkere punch. Zo laat Meyer met een mooi melancholische onderbouw oud en nieuw netjes samenkomen. In een wat duister China Rain spelen bijvoorbeeld diepe, onheilspellende vocals mee terwijl een krachtige synthesizerloop en schuifelende ruis voor enige mystiek zorgen. Die veelal aanwezige, duistere Darth Vader-stem zit telkens ver weggemoffeld in de analoge synthesizerlagen, zodat er van enige verstaanbaarheid of tekstuele duidelijkheid geen sprake is.

Daar houdt het zeker niet op. Room speelt met wat abstracte structuren waarin de vierkwartsmaat niet altijd gerespecteerd wordt en opvolger Stations injecteert kerkorgelspel en veel heroïsche tonen in een bossa novabeat. Kitsch en pop zijn op Heat dus alomtegenwoordig, maar worden stevig in de diepte uitgewerkt.

Dit album klinkt blits en fonkelend, maar nooit op een moderne, gedetailleerde manier. Een vrij doffe en bewust oppervlakkige productie waarbij alle lagen en accenten op een gelijk niveau staan, past helemaal bij het jaren ’80-sfeertje. Toch slaagt Hunter Complex erin daar zijn geheel eigen muzikaal verhaal uit te brouwen, eentje vol melodie en herkenbaarheid, maar toch fris genoeg om met beide voeten in de moderne tijd te staan.

Johan Giglot

original article

press

peek-a-boo magazine review: heat

hunter complex - heat front85 / 100

The second album for Lars Meijer’s solo project, he now investigates 80’s soundtracks. With his first album he distilled synthpop from bands like Pet Shop Boys, Depeche Mode and Level 42, now the artwork tells you a lot about his influences. Stills from movies like They Live, Capricorn One, Prince Of Darkness and others suggest a soundtrack fitting for series like Airwolf, Miami Vice and McGyver. And apart from the few songs where he sings, it is exactly that.

At first I did not think much of it, I’m not waiting for a visit into Jan Hammer’s mind… But there’s more to this album, if you are patient enough, you can peel away those layers of amateur synth bliss and discover some truly honest and profound emotions. Daylight is the most rewarding song, I love the scant specks of guitar, it gives it a whole new dimension. After that you can lay back in your Cadillac and glide through the landscape that’s vibrating with heat (Highway Hypnosis).

Sure it’s crummy and naive, as well as completely superfluous. So why is it I like this album? Well I guess Lars is just an honest guy with lots of love for this kind of music and that love seeps through the seams of kitsch… And didn’t we all love Mickey Rourke, David Hasselhoff and Tom Selleck? A good one!

Oh yeah, don’t doubt for too long, it’s available since september and only 100 copies each in transparent or black vinyl… And if you want to see him live, 7 december he plays @ Kinkystar in Gent!

Chris Konings

original article