press
Tag: interview
press
interview: noisey
press
interview: complex distractions
press
interview: haarlems dagblad
Haarlemmer maakt authentieke synthesizerpop
Hunter Complex: Herinnering aan de toekomst van weleer
De synthesizerpop van Hunter Complex ademt nostalgie. Maar sterker nog dan dat is het gevoel van weemoed. Het afgelopen najaar verschenen album Heat klinkt meer als een droom van de jaren tachtig dan als de jaren tachtig zelf. Of nog concreter: als een herinnering aan de toekomstdromen uit de jaren tachtig. Dezelfde weemoed die je overvalt wanner je oog, bladerend door een oud tijdschrift, valt op een advertentie van een meubelzaak met de naam Woonidee 2000.
Achter Hunter Complex gaat Haarlemmer Lars Meijer schuil. Het op vinyl en als download verschenen Heat is zijn tweede album onder die naam, maar de eerste die z’n weg ook internationaal naar liefhebbers van synthesizermuziek weet te vinden. Nadat het wereldwijd gelezen Engelse popblad Mojo het album half december tipte, komen er plots ook bestellingen vanuit Amerika en elders, vertelt Meijer. Komende dinsdag speelt Hunter Complex live bij Geertruida in Haarlem Noord, woensdag in Amsterdam en volgende week tijdens het Groningse Eurosonic.
De muziek op Heat, combineert de sfeer van groepen als Tangerine Dream of Ultravox met filmsoundtracks uit de jaren tachtig. ‘Dat komt doordat ik nadrukkelijk de synthesizers uit die tijd gebruik, zoals de Yamaha DX7 – eigenlijk de eerste generatie digitale synths,’ zegt Meijer. ‘Die hebben een karakteristiek geluid. Iedereen wilde destijds het nieuwste van het nieuwste – maar juist daardoor klinkt dat instrument nu zo ‘jaren tachtig’.’
‘Ik ben met die muziek opgegroeid. Ik vond dat geluid fantastisch. Muziek was voor mij in die tijd nog iets magisch,’ vervolgt de nu vijfendertigjarige muzikant. ‘Een manier om aan de alledaagsheid te ontsnappen. En dat is iets wat ik met Hunter Complex, weer tot leven probeer te brengen. Dat gevoel. Maar anders, natuurlijk. Omdat het nu over het verleden gaat. De toekomst van het verleden.’
In 1998 maakte hij zijn eerste LP onder de naam Larz, een plaat die werd uitgebracht op een klein Amerikaans platenlabel. Zijn ingetogen popliedjes waarbij Lars zelf vrijwel alle instrumenten bespeelde werden destijds nog ingedeeld bij de zogenaamde ‘lo-fi’ en vergeleken met artiesten als Smog of Guided by Voices. Twee jaar later had Meijer samen met stadgenoot Coen Polack het eigen label Narrominded opgezet, dat sindsdien uitgeroeide tot een muzikaal platform dat artistiek meetelt in de frontlinies van de popmuziek.
De stap van Larz naar Hunter Complex is minder groot dan die op het eerste gehoor lijkt. ‘Als Larz had ik een viersporenrecorder, een bas, een gitaar en een piano,’ vertelt Meijer. ‘Daarna ging ik samen met Coen muziek maken onder de naam Living Ornaments en gebruikten we een computer als instrument, waardoor plots alles mogelijk bleek. Onbeperkt. Maar precies dat belemmerde mij. Er was geen focus meer. Door die synthesizers – met all e beperkingen van dien – heb ik voor mijzelf een nieuw kader geschapen waarbinnen ik muziek kan maken. Dat blijk ik nodig te hebben. Het werkt ook voor mij.’
Optreden doet hij steeds meer. En hij vindt het leuk, zegt Lars. ‘Bij de vorige plaat had ik alle muziek op één synthesizerpartij en de zang na op iPod staan. Dat werd live een soort karaoke. Daar ben ik mee gestopt. Nu speel ik alles live met aan elkaar gekoppelde synthesizers. Geen nummers van ‘Heat’, maar nieuwe stukken, zonder zang. De overeenkomst met de plaat is de sfeer die ik schep.’
Peter Bruyn
press
interview: noisey
Hunter Complex is een band die bestaat uit Lars Meijer en een hele hoop synthesizers. In 2010 verscheen zijn debuutalbum en in september dit jaar de opvolger Heat. De muziek van Hunter Complex neemt je terug naar de jaren 80, al geeft Lars zelf aan dat zijn muziek allesbehalve retro is. Overigens moet je niet raar opkijken als je over een paar jaar bij de closing credits van de nieuwe cinemaknaller ineens zijn naam voorbij ziet komen, want stiekem zegt hij beter soundtracks te kunnen maken dan Junkie XL.
Noisey: Toen je Hunter Complex begon zei je dat het tijd was dat synthpop en muziek uit de 80-ies weer terug komt. Het is het jaar 2013, waarom?
Lars: Ik mis in de huidige popmuziek een beetje een weemoedig randje, dat had je in de jaren 80 veel meer. Nu heb je al die singer-songwriters die zeuren over hun liefdesleven en over hoe kut ze het hebben, dat vind ik allemaal niet interessant. Ik luister liever naar muziek die me vertelt over iets dat ik niet ken. Muziek moet een ontsnapping zijn.
Wil je de oude new wavers weer een warm gevoel geven?
Daar ben ik echt totaal niet mee bezig. Als je over je doelgroep gaat nadenken kan je beter ophouden met muziek maken. Bovendien gebruik ik alleen een paar synthesizers uit 80’s, de rest maak ik op een computer. Ik sta met beide benen in het nu.
Ik was al bang dat je ging zeggen dat vroeger alles beter was.
Nee, en dat was het gelukkig ook helemaal niet. Nu hebben we bijvoorbeeld internet waardoor je veel makkelijker aan toffe muziek en films kan komen. Ik ben helemaal niet zo retro, maar maak gewoon muziek die ik altijd al heb willen maken en trek me niet veel aan van de trends.
Wat is volgens jou het grootste verschil tussen je debuutalbum en Heat?
Ik zing minder, en de tekst heeft nauwelijks nog betekenis. De vocalen dienen steeds meer als klanken in plaats van dat ze iets betekenen. Mijn volgende plaat ga ik denk ik helemaal instrumentaal doen. En Heat is veel minder synthpop, het is meer synthesizermuziek.
De EP heeft een bijzondere albumhoes. Een gemiddelde zaktelefoon van tien jaar geleden maakt nog een scherpere foto. Wat stelt de hoes voor?
Haha, ik heb nog een oude beeldbuis en dit is een foto die ik heb genomen van mijn beeldbuis. Daardoor zie je nog de korreligheid en dat zorgt voor een soort filter, die ook over mijn muziek heen zit. Het is een still uit de film Flashpoint uit 1984.
Is het een droom om ooit de soundtrack voor een film te maken?
Ik zag laatst een bericht dat Junkie XL de muziek gaat maken voor de nieuwe Mad Max en dan ben ik wel echt een beetje jaloers. Waarschijnlijk maakt hij er ook weer een pompeus, zwaar aangezet ding van. Dan denk ik: dat kan ik veel beter. Een spaarzame, minimalistische soundtrack zou veel beter werken. Daarom zou ik graag voor een film van Duncan Jones de soundtrack willen maken. Zijn films zijn ook heel verhalend en een beetje unheimisch.
Er komen nog meer films aan bod in jouw nieuwe video die we nu releasen. Wat gaan we zien?
Het is een compilatie van een aantal films uit de jaren 70 en 80 die door elkaar gesneden zijn en zo een nieuwe verhaal vormen. Er zit heel veel geweld in en het is best een lief liedje dus dat contrast is leuk. Zo wordt geweld mooi.
Remmelt Heltzel
press
beautiful extremes: interview and space single premiere
[soundcloud url=”http://api.soundcloud.com/tracks/91171241″ params=”” width=” 100%” height=”166″ iframe=”true” /]
press
dark entries interview: het is een cliché om te zeggen dat je muziek maakt voor jezelf, maar het is eigenlijk wel waar
Op het Nederlandse Narrominded werd onlangs de razend interessante debuutcd van Hunter Complex uitgebracht wat het project is van Lars Meijer, een mens die zo bezeten is van de 80’s dat zijn synthpop ook 80’s klinkt ook al vermijdt hij dat het retro gaat klinken. Moest Giorgio Moroder zijn eerste stappen in de muziek in 2010 gemaakt hebben, zou hij als Hunter Complex geklonken hebben.
Tijd dus voor een gesprekje met Lars.
Dag Lars, kun je even Hunter Complex voorstellen….
Hunter Complex is een soloproject dat ik drie jaar geleden ben begonnen. Ik heb net mijn debuutplaat uit, die ook de titel Hunter Complex draagt. Voorheen maakte ik electronische muziek met de bands Living Ornaments en Psychon, en daarvoor, als Larz, heb ik een paar lo-fi popplaaten gemaakt.
Maar ik had altijd al het idee om een soort van synthpop/new wave plaat te maken. Ik had altijd al een Roland synth, maar die had ik al een tijdje niet meer gebruikt. Daar heb ik een jaar of drie geleden een Yamaha DX-7 bijgekocht. Toen is Hunter Complex eigenlijk begonnen.
Jij hebt zelfs muziek gemaakt onder Larz op het bekende Skam-label, waarom plots die ommekeer naar de synthpop?
Ik ben opgegroeid in de jaren tachtig, dus de muziek die in die tijd is verschenen heeft een diepe indruk op mij achtergelaten. Het was denk ik rond ’85 toen ik voor het eerst in aanraking kwam met de synthmuziek van Jean-Michel Jarre, Tangerine Dream en een band als A-ha (Hunting High and Low was het eerste tapeje wat ik kocht).
But then that Cobain guy came and ruined everything, zoals Mickey Rourke zegt in de film The Wrestler. Nee, serieus, ik raakte gefascineerd door de lo-fi stroming, en vooral de band Guided by Voices. De manier waarop zij muziek maakten sprak mij enorm aan. Liedjes met simpele middelen opnemen.
Ik heb altijd piano gespeeld, die stond bij mijn ouders thuis. Daar schreef ik mijn liedjes op en die nam ik dan op met een 4-sporen recorder. Jaren later ben ik ook met de computer muziek gaan maken, in de bands Psychon en Living Ornaments. Maar een paar jaar terug kreeg ik toch weer de behoefte om in mijn eentje muziek te maken. Omdat ik geen piano thuis heb, kwam ik logischerwijs uit bij synths.
Heb je ooit je profijt kunnen halen uit die dagen bij Skam, het blijft toch een cultlabel…?
Ik denk dat we er een klein beetje aandacht voor Living Ornaments door gekregen hebben. En vrij recent voor mijn werk sprak ik de band Friendly Fires, die redelijk populair zijn inmiddels. De zanger van die band stond op diezelfde Skam compilatie, dus dat brak het ijs tijdens het gesprek.
Ik ben bezeten van synthpop, maar ‘t is wel moeilijk om originele synthpop te vinden in 2010!
Je moet inderdaad goed zoeken wil je interessante dingen tegenkomen. Maar ik ben ook nog lang niet klaar met de jaren tachtig. Er is nog veel muziek uit die periode die ik nog wil ontdekken. In de jaren tachtig had ik bijvoorbeeld nooit gehoord van Wang Chung. Ik ben denk ik net iets te laat geboren voor Dance Hall Days. Deze gasten hebben echt briljante dingen gemaakt, zoals de soundtrack voor de film To Live and Die in L.A. Maar tegenwoordig heb je ook veel goede synthpop in de mainstream (zoals Robyn) en zijn er labels als Enfant Terrible die erg goede dingen uitbrengen.
Ik noemde je een kind van de jaren ’80 die tegelijkertijd actueel klinkt, blij daar mee?
Oh jazeker! Daar ben ik erg blij mee. I denk niet dat mijn muziek heel erg retro is. Misschien klinkt het zo omdat ik synths en drumcomputers uit de jaren tachtig gebruik, maar het is niet mijn doel om het geluid of bepaalde manier van liedjes schrijven te kopieren van een artiest uit de tijd. Ik maak gewoon nieuwe muziek met instrumenten uit een ander decennium. Ik neem de muziek op met de computer, en daarnaast luister ik naar heel veel hedendaagse muziek, dus wat de productie betreft val ik totaal niet terug op de jaren tachtig. Dus die opmerking klopt wel, dank daarvoor!
Een klotevraag nu…
In tijden van crisis heb ik soms de indruk dat artiesten soms enkel nog cd’s voor zichzelf uitbrengen…
Het is een cliché om te zeggen dat je muziek maakt voor jezelf, maar het is eigenlijk wel waar. Ik doe het uiteraard niet voor het geld, want er valt niks meer te verdienen met muziek vandaag de dag. Je moet veel spelen om je investering die je gemaakt hebt om een plaat op te nemen terug te verdienen. In het begin had ik niet zoveel met live spelen, maar ik nu vind ik de adrenaline wel erg lekker. Veel labels stellen zich net iets te hard aan als ze zeggen dat er geen geld valt te verdienen met muziek. Daar gaat het niet om. Het gaat erom dat die muziek beschikbaar is, dat mensen erna luisteren en ervan gaan houden.
Begrijp je die gedrevenheid van mensen die een indielabeltje starten?
Jazeker begrijp ik dat. Ik ben mede-eigenaar van Narrominded. We vinden het erg tof om muziek uit te brengen van bands die we leuk vinden en andere mensen ervan te overtuigen om die muziek uit te checken.
Iemand die van de jaren ’80 houdt, houdt van vinyl….
Jaaa! Ik heb ongelooflijk veel vinyl in de kast staan. Ik heb eigenlijk een beetje spijt dat ik mijn debuutplaat niet op vinyl heb uitgebracht, maar op cd. Ik ben hard bezig met de opvolger en die komt zeker weten op prachtig vinyl uit.
Ik vond het ongelooflijk dat je gek bent van Miami Vice.
Je ziet gasten vanuit een Ferrari schieten en ondertussen hoor je op de achtergrond muziek van The Church.
Under the Milky Way? Dat is echt een heerlijk nummer. Ik hou erg van die sfeer die er in die Miami Vice afleveringen zit. Ik ben nogal nostalgisch ingesteld. En er zit altijd een bepaald soort mysterie in die beelden uit de jaren tachtig. De kleuren, het licht en vooral de muziek. De film Thief bijvoorbeeld, waar muziek van Tangerine Dream onderzit, die is zo goed omdat al die elementen er in zitten. Starman, met een soundtrack van Jack Nitzsche, zelfde verhaal. Maar recentelijk zag ik Moon, een film uit 2009, gemaakt door Duncan jones, de zoon van David Bowie. En die film heeft ook al die elementen. Dus misschien is het wel meer stijl dan nostalgie.
Heeft het niets te maken met leftijd? Op mijn 40ste zou ik bijna gaan zweren dat ik Phil Collins goed vindt!
Haha! Wacht maar totdat je zijn nieuwe album hoort. Daarop covert hij Motown klassiekers, echt verschrikkelijk! Maar ja, ik begrijp wat je bedoelt, ik krijg ook kippenvel als ik Take Me Home hoor.
Sommigen zullen zeggen dat je 80’s brengt omdat 80’s nu hip zijn…
Zoals ik hierboven al een uitgelegd heb, is dat niet het geval. Het was een logische stap voor me.
Vroeger zou ik je muziek omschreven hebben als bedroompop….
Mmm, ik hou er niet van om hard te zingen, want dan gaat m’n stem minder mooi klinken. Dus het is vrij ingetogen. Bedoel je dat?
Neen, laat maar…geef mij liever uw favoriete lp aller tijden!
Bee Thousand van Guided by Voices
Jij mag afsluiten Lars….
Luister naar m’n plaat! Hij is overal te vinden: Spotify, iTunes, Grooveshark, maar je kan ook een fysiek exemplaar kopen (met een prachtige dubbele uitklaphoes) op: www.narrominded.com
Didier Becu
press
outlands: interview with lars meijer aka hunter complex/narrominded
1. Hello. Can you, please, tell something shortly about yourself, for example: what are your current plans, what are your influences for the music of Hunter Complex (your new music project), what does retro-futurism mean to you?
Lars Meijer: I started to record my debut album as Hunter Complex two years ago. I always had the idea to record an album again on my own. In the late nineties I released two records under the name Larz. Those were really lo-fi, recorded on 4-track, with a piano as the main instrument. But after those albums I wanted to do more than record on a 4-track. I started experimenting with loop based songs on mini-disc, but that didn’t work out really. Around that time, we are talking about 2000, I started improvising with two friends of mine, Jantijn Prins and Coen Oscar Polack, and we also used a computer to make beats and stuff. I moved away from recording solo material, but a couple of years ago I started to have that urge again. Coen encouraged me to repair an old synth I had laying around, and I also bought Yamaha DX7, a synth from the eighties which has a sound that I have always loved. Then the songs came back and this new album emerged. I’m currently working on some new songs, one of which is going to be released on Enfant Terrible, a great Dutch label that focuses on retro-futurism and eighties re-issues. The term retro-futurism is new for me. The sound of the eighties I never saw as a dated thing. I grew up with it, that stuff is in my blood. So it’s not looking back, it’s going back to where I’m coming from, and from there I will see where this is going.
2. Do you plan to continue with your other music projects, Psychon and Living Ornaments? The album Korrels by Living Ornaments from the previous year is fantastic!
LM: Thanks for the compliment! Korrels took a long time to make, especially because Coen Oscar Polack and I were focusing more on making music as solo musicians. He is really gotten into field recordings and drone stuff, and I’m into making songs again, and singing, so we are on a bit of different tracks right now. But we still have some music laying around that’s great, but we have no plans yet to get back together again and start working on that. With Psychon we are about to record an EP. We bought sixty records of 1 euro per lp, and those lp’s are going to be the basis of the EP. With Psychon we work really slow, record every 4 months or so. So that will take a couple of years to see the light of day.
3. What are the new plans for Narrominded?
LM: We are trying to keep up the release schedule we started with in 2009. We have a great record coming up by Puin + Hoop, three guys who use whatever they can find to make these intense drones and soundscapes. Really beautiful. Also coming up is a record by Gijs Borstlap en Kruno Jost, electro-acoustic manipulated noise. And a new record by Fine China Superbone, a really tight noise outfit from The Hague, will finally come out this spring. And there’s lots more music coming.
4. What music do you listen and like, from the most recent and new releases?
LM: I’m currently into the last record by JJ, JJ No. 3, a great esoteric pop group from Gothenburg, who are on the same label as The Tough Alliance, who made the best record of the previous century. Also I’m listening to the latest Robert Pollard a lot. You know, the guy from Guided By Voices. That record is called We All Got Out Of The Army and is his best solo album to date. Too bad he doesn’t get the attention he got while he was still with GBV, because this guy is still evolving as a songwriter. And I’ve been playing some old Wang Chung and Thompson Twins records. That shit is timeless.
Boban Ristevski
original article
press
3voor12 / amsterdam interview: verlies de realiteit met electropop van hunter complex
Lars Meijer komt onder de naam Hunter Complex met zijn eerste album Hunter Complex, een plaat met veel new wave en jaren ’80 invloeden. Voor 3voor12/ Amsterdam beantwoordt hij een paar vragen over dit album.
Hoe was de release van je debuut op 5 februari in Smart Project Space?
Ja, dat was een tof feestje. Smart Project Space is echt een leuke tent en het was ook nog eens superdruk. Tijdens mijn set gebruikte ik als decor de film To Live and Die in LA, een film met Willem Dafoe uit 1985. Die Miami Vice-achtige sfeer van de film paste echt perfect en dat maakte het optreden extra leuk.
Hoe zou jij je stijl omschrijven?
Het is voornamelijk synthpop. Ik gebruik veel synthesizers en die hebben een grote invloed op mijn muziek. Denk aan het oude werk van Depeche Mode en A-ha, de jaren ’80 zit er heel erg in. De leukste elektronica wordt volgens mij in Europa gemaakt. Amerika ligt al een tijdje op zijn gat wat dat betreft.
Waarom de jaren ’80?
Ik ben geboren in ’77, in ’85 was ik acht. Op die leeftijd was muziek al heel erg belangrijk voor mij. Dus de popmuziek van toen heeft de basis gelegd voor mijn smaak. Op de een of andere manier blijft de muziek uit je jeugd toch het meest dichtbij je. Ik begon ook met de toetsen spelen in die tijd.
Hoe maak je die jaren ’80 invloeden modern?
Als ik muziek aan het maken ben, zit ik echt compleet in mijn eigen wereldje en ben ik helemaal niet mee bezig met wat voor muziek er op dat moment gemaakt wordt. Mijn muzieksmaak ligt denk ik al redelijk vast. Uiteraard ontwikkel je jezelf nog wel, maar de basis is helder.
Je hebt een label in Zweden, Sincerely Yours, die kijken ook terug naar de jaren ’80, maar ze maken muziek van nu. Het klinkt fris. Dat heb ik zelf ook voor ogen. Ik heb ook het gevoel dat ik niet de enige ben die met dit soort muziek bezig is, en dat werkt heel motiverend.
Hoe lang ben je bezig geweest met je debuut cd?
Ik denk dat ik er twee jaar mee bezig ben geweest. In het begin was het heel moeilijk, want ik wist niet precies welke kant ik op wilde. Ik wist wel dat ik weer liedjes wilde gaan maken zoals ik rond de eeuwwisseling deed. Uiteindelijk ging het vrij snel en kon ik echt flink doorknallen. Een paar maanden later was het klaar.
Wat zijn nu je plannen en voor de toekomst?
Ik heb nu even geen optredens staan, die ben ik aan het regelen. Eerst moesten alle promo’s eruit. Ik wil eerst veel gaan spelen in Nederland, kijken hoe dat gaat. En dan misschien een tourtje door Europa. En daarnaast ben ik eigenlijk meteen weer begonnen aan de volgende plaat.
Het tweede album zal wel weer even duren, maar ik merk al wel dat het heel anders klinkt dan mijn debuutalbum. Mijn debuutalbum klinkt vrij recht door zee, de volgende wordt misschien iets zweveriger, er zit veel meer lucht in.
Wat is de beste gelegenheid om jouw muziek te beluisteren?
Een koude winterse dag, met een hele scherpe laaghangende zon, waar je dan recht tegenin fietst. Als je in de roes van het moment zit. Daar past mijn muziek wel bij. Ik hou zelf ook hele erg van dat soort momenten. In mijn muziek zit dat ongrijpbare gevoel. Dat je weemoedig wordt, maar ook vrolijk.
Het debuutalbum Hunter Complex van Hunter Complex is nu uit.
Liona Munster