press

the sunday experience review: steel dynamics

isn’t this a pretty thing, literally popped up on our player without so much as a ‘Hi, how are you’ – as per usual no information attaching to this except to say it’s by Witch Hunter and called ‘steel dynamics’. Best described as a cosmic lullaby, the lilting twinkle sets framed upon an old school VHS palette over which a pirouetting parade of metronomic murmurs and softly sighed euphoric whispers converge to colour the night skies in a demurring lull of sleepy headed symphonia.

original article

press

fotw audio productions review: heat

hunter complex - heat frontThis is an album that I didn’t get a chance to listen to properly when it first came out from Holland, but it is very interesting, and did get some good coverage in the music press. It has a definite eighties vibes, as Lars Meijer is using digital synths like the DX7 — but it also has some great filmic moments, where you can picture characters breaking out into a chase sequence. The style of the music is probably on par with someone like John Maus, where they are both working with and reinterpreting these sounds for a new century. It also has some of that musical optimism that you would hear in English pop bands like Talk Talk.

original article

press

festivalinfo review: hours

hunter complex-hours3,5 / 5

De meest dwarse muziek van Nederlandse bodem is vaak afkomstig van het label Narrominded. Neem het dit jaar uitgebrachte Malconfort van de Amsterdamse band Katadreuffe. Deze release is kenmerkend voor het label: het gangbare wordt vermeden, buiten de lijnen kleuren is eerder regel dan uitzondering. Lars Meijer, één van de geestelijke vaders van Narrominded, hoort al vanaf de beginjaren bij de meest vooraanstaande artiesten van het label. Hij brengt onder andere muziek uit als Hunter Complex. Nieuw is de single Hours, waarvan het titelnummer afkomstig is van het vorig jaar uitgebrachte synth album Heat.

Naast Hours bevat de single twee remixen. Daarvan valt Serious Glass tegen. The No heeft zwaar aangezette percussie toegevoegd aan het origineel. De alsmaar voortdenderende slagen zuigen als het ware alle speelsheid van de overgangen en synthlijnen op. Daarbij komt de zang van Meijer niet tot zijn recht. Dat die de moeite waard is, bewijst het titelnummer. Het is de, licht afstandelijk klinkende, constante factor bij de synthpop waarin zoetgevooisde en onrustwekkende klanken elkaar afwisselen. De aan de jaren ’80 refererende galmzang roept een ongemakkelijke sfeer op, ondanks de vriendelijke tekst: ‘So let’s go into the heartlands, where the sun shines in the hours’. In een rustig intermezzo klinkt het mechanisch aandoende geluid van de bassen haarfijn.

Rest nog de remix van Highway Hypnosis. Waar The No geen potten kan breken, doet Drvg Cvltvre dat wel. Geluiden van ruimtespelletjes van twintig jaar geleden zetten de toon. Langzaam maar zeker komt er een onrustige elektronicalijn bij, die gepaard gaat met prachtige, mystieke klanken. Dit blijft rustig voortsudderen tot Drvg Cvltvre een rechtlijnige beat in de mix plaatst. Diepe bassen en een repeterende zanglijn, die meer als soundscape dienst doet, zijn geheel op hun plek. Ieder deel heeft een grandioze opbouw en samen vormen ze een interessante spanningsboog. Die leidt echter niet tot een climax. Het moet immers onvoorspelbaar blijven bij Hunter Complex.

Jasper Klomp

original article