6

DP

original article

Zo is Silent Night, Holy Night te horen in zowel de uitvoering van Mahalia Jackson uit 1954 als die van dj/producer Eddy de Clercq. En Christmas 4 AM alone wordt uitgevoerd door singer-songwriter Specs Hildebrand (1990) en Hunter Complex met synthipop. Een bonte stoet aan stijlen trekt voorbij.

Hoogtepunten zijn een sterke uitvoering van I Saw Mommy Kissing Santa Claus door de Haarlemse band We Cook With Fire en Old Waits Carol van Cloudmachine uit Zandvoort. Niet alles heeft in muzikaal opzicht evenveel met de kerstsfeer te maken, maar dat is eerder een voor- dan een nadeel.

3/5

Fred Hoogendoorn

original article

release date: november 22 2010
format: cd
label: sonic scenery
catalogue number: SON 708032

info

Mastered by Peter Vriends for petervriendsmastering.nl
Marketed by Casual Solution BV, The Netherlands for Sonic Scenery
Telephone +31 78 6848788
pb@essentialdancemusic.com
Compiled by Oscar Smit

buy cd at:
platomania (14.99 euro, excluding shipping)
bol.com (16.99 euro, excluding shipping)
free record shop (15.99 euro, excluding shipping)
cdmarket (13.47 pounds, excluding shipping)
digitally available through:
spotify
iTunes
discogs
hmv digital
juno download
phono monkey
7digital
meteli.net
cdon.com

tracklisting

1. we cook with fire – i saw mommy kissing santa claus
2. jaap boots – kerstmis in de tropen
3. big john greer – (we want to see) santa do the mambo
4. roald van oosten – donde esta santa claus
5. mist – the bell that couldn’t jingle
6. me – away in a manger
7. cloudmachine – old waits carol
8. kaat hellings – petit papa noel
9. hospital bombers – ’t is geboren het god’lijk kind
10. specs hildebrand – christmas 4 am alone

11. hunter complex – christmas 4 am alone
12. rob boskamp ft sonya – gloria in excelsis deo (funky leopards x-mas mix)
13. spoelstra – space christmas
14. shonen knife – space christmas
15. augie rios – donde esta santa claus
16. eddy de clercq & friends ft lisa noya – silent night, holy night
17. monte la rue – i saw santa kissing mommy (a time for lovin’)
18. johnny cash – away in a manger
19. bobby vinton – the bell that couldn’t jingle
20. tino rossi – petit papa noel
21. jimmy boyd – i saw mommy kissing santa claus
22. mahalia jackson – silent night, holy night
23. grandsmaster o – santa cut

press downloads

artwork
press release (dutch)

reviews / press

haarlems dagblad
vpro gids
22tracks
volkskrant
oor
spotify blog
3voor12 luisterpaal
kx radio / guuzbourg
stubby’s house of christmas
christmas a go go!

airplay

7 december 2010: christmas 4 am alone (beautiful extremes, studio80.nl)
19/20 december 2010: christmas 4 am alone (de vinyl code, radio 6)
21 december 2010: christmas 4 am alone (beautiful extremes, studio80.nl)

Tijd dus voor een gesprekje met Lars.

Dag Lars, kun je even Hunter Complex voorstellen….

Hunter Complex is een soloproject dat ik drie jaar geleden ben begonnen. Ik heb net mijn debuutplaat uit, die ook de titel Hunter Complex draagt. Voorheen maakte ik electronische muziek met de bands Living Ornaments en Psychon, en daarvoor, als Larz, heb ik een paar lo-fi popplaaten gemaakt.

Maar ik had altijd al het idee om een soort van synthpop/new wave plaat te maken. Ik had altijd al een Roland synth, maar die had ik al een tijdje niet meer gebruikt. Daar heb ik een jaar of drie geleden een Yamaha DX-7 bijgekocht. Toen is Hunter Complex eigenlijk begonnen.

Jij hebt zelfs muziek gemaakt onder Larz op het bekende Skam-label, waarom plots die ommekeer naar de synthpop?

Ik ben opgegroeid in de jaren tachtig, dus de muziek die in die tijd is verschenen heeft een diepe indruk op mij achtergelaten. Het was denk ik rond ’85 toen ik voor het eerst in aanraking kwam met de synthmuziek van Jean-Michel Jarre, Tangerine Dream en een band als A-ha (Hunting High and Low was het eerste tapeje wat ik kocht).

But then that Cobain guy came and ruined everything, zoals Mickey Rourke zegt in de film The Wrestler. Nee, serieus, ik raakte gefascineerd door de lo-fi stroming, en vooral de band Guided by Voices. De manier waarop zij muziek maakten sprak mij enorm aan. Liedjes met simpele middelen opnemen.

Ik heb altijd piano gespeeld, die stond bij mijn ouders thuis. Daar schreef ik mijn liedjes op en die nam ik dan op met een 4-sporen recorder. Jaren later ben ik ook met de computer muziek gaan maken, in de bands Psychon en Living Ornaments. Maar een paar jaar terug kreeg ik toch weer de behoefte om in mijn eentje muziek te maken. Omdat ik geen piano thuis heb, kwam ik logischerwijs uit bij synths.

Heb je ooit je profijt kunnen halen uit die dagen bij Skam, het blijft toch een cultlabel…?

Ik denk dat we er een klein beetje aandacht voor Living Ornaments door gekregen hebben. En vrij recent voor mijn werk sprak ik de band Friendly Fires, die redelijk populair zijn inmiddels. De zanger van die band stond op diezelfde Skam compilatie, dus dat brak het ijs tijdens het gesprek.

Ik ben bezeten van synthpop, maar ‘t is wel moeilijk om originele synthpop te vinden in 2010!

Je moet inderdaad goed zoeken wil je interessante dingen tegenkomen. Maar ik ben ook nog lang niet klaar met de jaren tachtig. Er is nog veel muziek uit die periode die ik nog wil ontdekken. In de jaren tachtig had ik bijvoorbeeld nooit gehoord van Wang Chung. Ik ben denk ik net iets te laat geboren voor Dance Hall Days. Deze gasten hebben echt briljante dingen gemaakt, zoals de soundtrack voor de film To Live and Die in L.A. Maar tegenwoordig heb je ook veel goede synthpop in de mainstream (zoals Robyn) en zijn er labels als Enfant Terrible die erg goede dingen uitbrengen.

Ik noemde je een kind van de jaren ’80 die tegelijkertijd actueel klinkt, blij daar mee?

Oh jazeker! Daar ben ik erg blij mee. I denk niet dat mijn muziek heel erg retro is. Misschien klinkt het zo omdat ik synths en drumcomputers uit de jaren tachtig gebruik, maar het is niet mijn doel om het geluid of bepaalde manier van liedjes schrijven te kopieren van een artiest uit de tijd. Ik maak gewoon nieuwe muziek met instrumenten uit een ander decennium. Ik neem de muziek op met de computer, en daarnaast luister ik naar heel veel hedendaagse muziek, dus wat de productie betreft val ik totaal niet terug op de jaren tachtig. Dus die opmerking klopt wel, dank daarvoor!

Een klotevraag nu…

In tijden van crisis heb ik soms de indruk dat artiesten soms enkel nog cd’s voor zichzelf uitbrengen…

Het is een cliché om te zeggen dat je muziek maakt voor jezelf, maar het is eigenlijk wel waar. Ik doe het uiteraard niet voor het geld, want er valt niks meer te verdienen met muziek vandaag de dag. Je moet veel spelen om je investering die je gemaakt hebt om een plaat op te nemen terug te verdienen. In het begin had ik niet zoveel met live spelen, maar ik nu vind ik de adrenaline wel erg lekker. Veel labels stellen zich net iets te hard aan als ze zeggen dat er geen geld valt te verdienen met muziek. Daar gaat het niet om. Het gaat erom dat die muziek beschikbaar is, dat mensen erna luisteren en ervan gaan houden.

Begrijp je die gedrevenheid van mensen die een indielabeltje starten?

Jazeker begrijp ik dat. Ik ben mede-eigenaar van Narrominded. We vinden het erg tof om muziek uit te brengen van bands die we leuk vinden en andere mensen ervan te overtuigen om die muziek uit te checken.

Iemand die van de jaren ’80 houdt, houdt van vinyl….

Jaaa! Ik heb ongelooflijk veel vinyl in de kast staan. Ik heb eigenlijk een beetje spijt dat ik mijn debuutplaat niet op vinyl heb uitgebracht, maar op cd. Ik ben hard bezig met de opvolger en die komt zeker weten op prachtig vinyl uit.

Ik vond het ongelooflijk dat je gek bent van Miami Vice.

Je ziet gasten vanuit een Ferrari schieten en ondertussen hoor je op de achtergrond muziek van The Church.

Under the Milky Way? Dat is echt een heerlijk nummer. Ik hou erg van die sfeer die er in die Miami Vice afleveringen zit. Ik ben nogal nostalgisch ingesteld. En er zit altijd een bepaald soort mysterie in die beelden uit de jaren tachtig. De kleuren, het licht en vooral de muziek. De film Thief bijvoorbeeld, waar muziek van Tangerine Dream onderzit, die is zo goed omdat al die elementen er in zitten. Starman, met een soundtrack van Jack Nitzsche, zelfde verhaal. Maar recentelijk zag ik Moon, een film uit 2009, gemaakt door Duncan jones, de zoon van David Bowie. En die film heeft ook al die elementen. Dus misschien is het wel meer stijl dan nostalgie.

Heeft het niets te maken met leftijd? Op mijn 40ste zou ik bijna gaan zweren dat ik Phil Collins goed vindt!

Haha! Wacht maar totdat je zijn nieuwe album hoort. Daarop covert hij Motown klassiekers, echt verschrikkelijk! Maar ja, ik begrijp wat je bedoelt, ik krijg ook kippenvel als ik Take Me Home hoor.

Sommigen zullen zeggen dat je 80’s brengt omdat 80’s nu hip zijn…

Zoals ik hierboven al een uitgelegd heb, is dat niet het geval. Het was een logische stap voor me.

Vroeger zou ik je muziek omschreven hebben als bedroompop….

Mmm, ik hou er niet van om hard te zingen, want dan gaat m’n stem minder mooi klinken. Dus het is vrij ingetogen. Bedoel je dat?

Neen, laat maar…geef mij liever uw favoriete lp aller tijden!

Bee Thousand van Guided by Voices

Jij mag afsluiten Lars….

Luister naar m’n plaat! Hij is overal te vinden: Spotify, iTunes, Grooveshark, maar je kan ook een fysiek exemplaar kopen (met een prachtige dubbele uitklaphoes) op: www.narrominded.com

Didier Becu

original article

original article

Het belang van Eno hoeven we hopelijk aan niemand nog uit te leggen gewoonweg omdat hij de schepper is van de ambientmuziek.

Doorheen de jaren ’70 bracht deze ex-Roxy Music muzikant heel wat lp’s uit op EG Records waaronder Another Green World.

Het Nederlands electronicalabel Narrominded vond het een goed idee om klassiekers uit de kast te halen en track per track te laten interpreteren door diverse artiesten.

Eerder viel al de keuze op Sonic Youth’s Evol en nu dus deze Eno-klassieker.

Laten we eerlijk blijven, alleen Eno kan Eno zijn en dat hebben de artiesten op deze plaat perfect begrepen en zo kozen ze allen voor een eigenzinnige interpretatie wat deze plaat een soort van tweede leven oplevert.

Dat kan gaan van Kraftwerkiaanse 80’s pop, tranceachtige techno tot eerder minimalistische dingen en neen, we gaan heiligschennis plegen door te zeggen dat sommige tracks beter zijn dan het origineel maar ze zijn op zijn minst even interessant.

Tot de deelnemende artiesten behoren o.a. Legowelt (wellicht de bekendste naam), Rude 66, Hakki Takki, Puin + Hoop en een massa anderen.

Zeer interessant plaatje!

8/10

Didier Becu

original article