Hunter Complex is één van de vele alter ego’s van Lars Meijer, medestichter van het befaamde Narrominded-label dat inmiddels reeds tien jaar kwalitatieve elektronica voorop plaatst. Na muzikale oefeningen als lo-fi popsongwriter (Larz), met hiphoptronica (Living Ornaments) of in het IDM-wereldje (Psychon) haalt de hyperactieve doe-het-zelver nu zijn voorliefde voor synthpop en new wave uit de jaren ’80 uit de kast. Als voorbode op een volwaardig album (dat inmiddels ook reeds het licht mocht zien), gooit Hunter Complex alvast deze gratis downloadbare ep op de markt, waarbij nummer Here Is the Night ook door bevriende labelgenoten onder handen wordt genomen.

Disco deuntjes, foute synths en Italian houseritmen: Meijer maakt er een sport van om met veel kitsch iets hips te maken. Denk aan Moroder die met Sister Sledge huwt en voor hun avondfeest OMD hebben gevraagd om de openingsdans te voorzien, maar dan anno 2010. Here Is the Night, de single die uit het titelloze debuut van Hunter Complex werd geplukt, balanceert in elk geval tussen hip en nep.

Garçon Taupe heeft de boel omgetoverd in een ritmisch potten- en pannenspel dat met enkele hoge fluittonen even richting etnische muziek neigt, maar later leentjebuur gaat spelen bij de oude Aphex Twin. Schuifelende elektroclashritmen en onderliggende, industriële baspulsen: de Cosmic Manifestation Mix zou als abstract maar smaakvol kunnen bestempeld worden.

Spoelstra doet in Another Version wat met overstuurde discotunes, metaalklanken en rock’n’roll-drumwerk: een nogal zware en moeilijke combinatie. Dan doet Coen Oscar Polacks Morning versie het een stuk kalmer aan met langzaam omrollende, ambienteske klanktapijten waarin een onaards diepe spoken-wordstem zich met natuur-, ruis en bruisgeluiden vermengt. Dit stukje erg uitgepuurd sfeerwerk biedt een kleine vijf minuten uiterst boeiende luisterelektronica.

Hunter Complex scoort uiteindelijk nog even voor open doel met een instrumentale versie van Fashion Street als extraatje. Live piano, gitaar en sexy sax gaan weer net niet in de fout door een soort van lounge souljazzgeheel te vermengen met complexe ritmeshuffles.

Dit elpeetje pakt uit met een goed half uur elektronische smaakmakerij die een gezonde glimlach met een hoog compositieniveau vermengt. Een prima gevoel voor melodie en diepgang in combinatie met een grote diversiteit maakt dat deze cd niet echt overkomt als een remixplaat, maar veeleer als een staalkaart van de Narrominded-artiestenstal.

Johan Giglot

original article

Enfant Terrible is niet zoals andere Nederlandse labels. En zo zijn ook de Nederlandse artiesten die label eigenaar Martijn van Gessel heeft verzameld, niet zoals anderen.

Om de vergelijkingen alvast achter de rug te hebben: deze artiesten zijn niet ‘west coast’. Ze komen overduidelijk niet uit de stal van Lomechanik, Sending Orbs of Delsin, en erbij in slaap vallen lukt al helemaal niet. Al leunen ze wat naar het experimentele geluid van Narrominded (twee artiesten van de compilatie komen daar vandaan), of naar de rauwheid van Eat Concrete, loop je ook daar op een dood spoor. En toch is de cover voorzien van een Hollands bloemenveld – tenminste, daar ga ik voor het gemak even vanuit – en laat de titel van het album geen twijfel. Maar als dit Kamp Holland is, waar staat dat kamp dan?

Don’t Let Them Know van Bakeliet knalt. Het nummer stuwt vooruit, en is moeiteloos sfeervol – zelfs op slechte speakers. Distel pruttelt introvert in papa’s geheime zolderkamer, maar verveelt niet. Neurobit ligt misschien nog het meest in het verlengde van de ‘Nederlandse traditie’: melodieus, open, wijd. Tijdens Pornologic doet de nostalgie het hart zinken (op een goede manier), maar net als hij voorgoed onder dreigt te gaan, is daar de kinderelectro van Staatseinde. Ruimtevaart Vooruit is slim, grappig, maar misschien niet veel meer.

Hunter Complex zet – alweer – een sterke track neer. Rond twee minuut twintig dendert Desert richting het Euro Song Festival, om met hetzelfde gemak weer te vervallen in die blitse pop wave die we van hem kennen. Ik krijg het maar niet uit mijn hoofd dat Hunter Complex het alter ego is – of eigenlijk, zou moeten zijn geweest – van Sting.

Om te zeggen dat Allégement, (Milligram Retreat) voelt als een hedendaagse Palais Schaumburg gaat wat ver, maar die invloeden uit de Neue Deutsche Welle zijn er zeker – zowel de avant garde hakkeligheid als de prachtige dansdeuntjes. De vocals halverwege zijn erg fraai. Puik werk!

En dat geldt eigenlijk voor de hele release. Enfant Terrible bewijst niet alleen internationaal te kunnen scoren, maar ook een vinger aan de pols te hebben van de Nederlandse electronica. Van Gessel presenteert een groep artiesten die (niet allemaal!) binnen de ‘gevestigde’ Nederlandse scene in de periferie zitten. Ik ben benieuwd of ET ze daar uit kan helpen.

Evelyn Austin

original article

Enfant Terrible bundelt Nederlands elektro-talent

‘Als wij retro uitbrengen? Dan wordt er tegenwoordig alleen maar retro uitgebracht’ is een gevleugelde uitspraak van Martijn van Gessel, labelmanager van Enfant Terrible. Hij heeft een punt. Toch is zijn label in Nederland een belangrijke kracht achter de huidige minimal electro-hausse. En spreekt, met het Zweedse Agent Side Grinder onder contract, international een aardig woordje mee. Met dubbellaar Kamp Holland geeft het platenlabel nu de ruimte aan Nederlands talent.

Dat doet Enfant Terrible goed. Zeker in een muzikaal landschap waar investeren in nieuw talent niet meer vanzelfsprekend is. Overleven als klein, enthousiast en toegewijd label kan alleen door een niche op te zoeken. Die heeft Enfant Terrible gevonden. Met succes. Het siert eigenaar Van Gessel dat hij zoekt naar meer. Actief investeren in talentvolle muzikanten en bands, bijvoorbeeld. Juist dat is belangrijker dan ooit. Door de overvloed aan nieuwe muziek wordt het steeds lastiger om écht onbekende muziek te ontdekken. Zeker in Nederland, waar de traditionele en nieuwe media traditioneel weinig aandacht heeft voor marginale cultuur.

Enfant Terrible ontgint een deel van de tegencultuur en brengt de vondsten naar een select publiek van liefhebbers. Het samenstellen van Kamp Holland moet monnikenwerk zijn geweest. Enfant Terrible is de afgelopen jaren immers een kwaliteitskeurmerk geworden voor proto-elektro, avantgardepop en experimentele popelectro. Hoe dan het kaf van het koren te scheiden? Loopt er, kortom, wel genoeg talent rond in Nederland?

Ja, is het antwoord. Kamp Holland bulkt van het talent. Enfant Terrible rekt er ook de grenzen van de eigen niche mee op. Zo flirt Autonon in Not For Immortals overduidelijk met breakcore en negentiger jaren rave en is Slaapstaking van Puin + Hoop spannende analoge noise. Anders, maar dat stoort niet. Ook, inmiddels bij de liefhebber bekende namen als Distel, Hunter Complex en Hadewych (hallo Einstürzende Neubauten!) kleuren Kamp Holland aangenaam oranje.

Grootste verrassing? De ritmische bliepgekte van Peter Quistgard die klinkt als een soort analoge, melodieuze industrial. Noemt ie zelf trouwens Toy Muzak, die stijl. Mooie staalkaart van een opbloeiende Nederlandse tegencultuur dus. Ben er snel bij. Kamp Holland verschijnt enkel op twee plakken vinyl, in beperkte oplage.

Theo Ploeg

original article

Kamp Holland is a new double vinyl compilation of Enfant Terrible which gathers sixteen bands coming from Holland. The label in the past focused their releases on minimal electronic / experimental pop and industrial electronic sounds influenced or produced during the late 70s / mid 80s. With Kamp Holland Enfant Terrible is redefining things presenting sixteen tracks where some of them have been influenced by the sound covered by the label during the past years and some others are influencing the label for its future releases. Has something changed? Well, yes. I think that this is the most heterogenous release of Enfant Terrible as we find: pulsating and menacing electro sounds (good one Bye bye by Lesbian Mouseclicks), synth retro sounds (Bakeliet with Don’t Let Them Know, Neurobit with Inner Hideaway, Pornologic with Pterodactyl Extraordinaire and Milligram Retreat with Allégement), great synth electro wave (really nice and melodic Ruimtevaart Vooruit by Staatseinde and a good dancey one Desert by Hunter Complex), orchestral breakbeat (Autonon’s Not For Immortals reminds me of Venetian Snares), dark electronic sounds ( Milligram Retreat with Allégement), experimental noisy tunes (Puin+Hoop – Slaapstaking), percussive post punk (Hadewych with Apse sound like a mix of Einsturzende Neubauten and UK Decay), circus weird experimental tunes (Logosamphia with “La Hars” sounds like a 60s hammond toon song mixed with breakbeat on the final part), pure pulsating electronic noise (Peter Quistgard with NONO sound like a gabber track composed with a Commodore 64 while Murw with Een Soort Van Geel sound like a throbbing electro noise collage) and melancholic pop wave (like the closing Itlien by Treasure Of Grundo). Available in mid June.

Maurizio Pustianaz

original article

Het label Enfant Terrible kennen we inmiddels van de ondergrondse new wave en electroklanken die het label op vinyl de wereld in slingert. We kennen ze inmiddels al van een aantal platen, en nu hebben ze weer een nieuwe compilatie uitgebracht met het beste wat de Nederlandse electroscene te bieden heeft. De titel is Kamp Holland en het hele design is in stijl. Het ding is verkrijgbaar als dubbel LP in de beste traditie van het label.

Knisperende, minimale electro is meteen wat je te horen krijgt bij Lesbian Mouseclicks met Bye Bye, wat naadloos overgaat in het lome Don’t Let Them Know van Bakeliet. Na de eerste vier nummers is het al weer duidelijk hoe een lekker plaat dit is, waar de muziek naadloos in elkaar overgaat en je geen moment het gevoel hebt op te moeten staan om een nummertje over te slaan. Distel met Dögn is de nummer drie en zonder moeite gaat de trage, pulserende beat over in het dromerige bliepjesfestijn van Neurobit. Het nummer ebt langzaam weg en de A kant is klaar.

Dan schrik je wakker van de plotselinge zware bassen van Pornologic waar de track Pterodactyl Extraordinaire op steunt. Het is niet enkel minimalisme en koude electronica, want het vrolijke Ruimtevaart Vooruit van Staatseinde heeft lollige nederlandstalige zang. Het nummer is warm en doet meer denken aan een nummertje uit Sesamstraat. Deze kant van de plaat eindigt met Autonon met een zweverige synth track die klinkt als warme, positieve zonnestralen. Prima combinaties op elke zijde, wat niet geheel onbelangrijk is op vinyl.

Voor een voorproefje is er een mooie trailer beschikbaar van deze plaat, mocht de interesse geprikkeld zijn. Ik laat de tweede plaat even voor wat het is, maar geloof me, ook daar is genoeg te ontdekken voor de liefhebbers van ouderwetse, minimale electro. Enfant Terrible geeft Nederland een reden om trots op te zijn die hopelijk wel wat stemmen trekt.

4/5

Guido Segers

original article

I am a big fan of Dutch popmusic and especially of new Dutch artists that are capable to produce some interesting and daring tunes in the fields of electronic music and experimental popmusic. Not because I am nationalistic or anything but partly as a reaction against the indifference of many Dutch people for their own history and culture. It is important to support local culture as simply it makes life nicer and better in the little world you live in.

Hunter Complex is the relatively new project by the Narrominded label boss. Narrominded have been working on promoting and putting out good new (Dutch) music since 2000. First with cd-r releases and later on vinyl and cd. The sounds range from elektro to experimental electronics and also some guitar stuff is in their catalogue.

Synthpop is the word when it comes to Hunter Complex. I must admit I did not get it when I first played this record. But it really grew on me with each play. Still I think the record would have been stronger when it would be trimmed from twelve to nine tracks or something. But in general this debut album is a masterpiece of contemporary synthpop.

The word pop should be written here in capitals. The production is quite thick in a Pet Shop Boys sort of way. Perfectly fitting the clear electronic beats and warm synthesizer melodies. What really makes this music so outstanding is that you hear classic 1980′s synthpop elements but still all sounds very fresh. The arrangements and rhythms are all but 1980′s I think. Also quite some unexpected elements pop up from time to time, like suprising hooks and twists in the song structure or a guitar part being added for a moment.

One of the highlights is Moonset with its steady beat and typical claps but also adding to that some almost ambient like synth lines and strings. Also Exit is really good with its loungy and laidback feeling and spacious synth lines.

If you are into classic synthpop and into some light summer tunes check out this release for sure. And for the well informed… this is probably more Anna Logue records stuff as Enfant Terrible material. But still… watch out for a new excellent track by Hunter Complex coming soon on the new Enfant Terrible compilation!

ET

original article

Je kunt Lars Meijer niet verwijten dat hij stilzit, of te weinig onderneemt. Als Larz maakte hij al twee lo-fi platen en daarna dook hij de elektronica in met Psychon en Living Ornaments. Zijn jongste project Hunter Complex staat vol met synthpop liedjes, geïnspireerd door namen als jj en M83. Na de gratis EP met remixes van het nummer Here Is the Night is er nu het eerste volledige album: Hunter Complex.

Meijer zit nog steeds vuistdiep in de elektronica. De plaat staat vol bliepjes, drumcomputers en aanverwanten. Al snel wordt het duidelijk dat de muzikant op deze plaat veel meer richting de popmuziek gaat. De liedjes zijn aanstekelijk en niet te ingewikkeld. Dankzij slim gebruik van onder meer toetsen en een scala aan andere instrumenten heeft Meijer het voor elkaar gekregen een plaat te maken die, ondanks de toegankelijkheid, ook in alternatieve kringen best opgezet kan worden.

Hunter Complex wordt nooit te cheesy of fout. Slechts een paar keer gaat het muzikaal niet helemaal goed, zoals op Moonset. Dat klinkt alsof Meijer het met een gratis te downloaden programma even snel in elkaar geflanst heeft. Gelukkig staan daar nummers als Here is the Night, Exit en Fashion Street tegenover. Afsluiter Mean Street vist echter weer compleet achter het net.

Het manco van Hunter Complex zit hem in de zang en consistentie. Sterke en zwakke nummers wisselen zich gedurende het album netjes om beurten af, maar de zang is over de gehele lijn niet echt om over naar huis te schrijven. Dus toch wel enige vorm van consistentie, maar niet die waar je op zit te wachten. De veelal lage, slecht verstaanbare zang voegt bijzonder weinig toe, maar is toch ook weer broodnodig. De muziek zelf is namelijk niet spannend genoeg. Als Meijer zich nog een beetje in het genre verdiept en Hunter Complex een tweede kans geeft, kan daar best iets moois uit opbloeien.

3 / 5

Harm Groustra

original article

3,5 / 5

Na een tweetal lo-fi popplaten en de nodige experimentele elektronische muziek met Psychon en Living Ornaments vond Lars Meijer, artiestennaam Hunter Complex, het de hoogste tijd voor een album met elektronische popliedjes.

Aan het einde van 2009 verscheen als voorproefje van dit album al de gratis te downloaden ep Here Is the Night. De ep verscheen bij het Nederlandse label Narrominded, dat sinds 2000 al flink van zich heeft doen spreken met eigenzinnige rock, elektronische en elektro-akoestische muziek. Een hoogtepunt in de discografie van Narrominded was in 2009 de remake van Brian Eno’s Another Green World, waarop een groot aantal Nederlandse elektro-acts – waaronder Hunter Complex – schitterden.

Het album van Hunter Complex laat vrij milde, wat onderkoelde, elektropop horen die duidelijk maakt dat Lars Meijer zich omringd heeft door een lekkere batterij effecten en (analoge) synths.  Hij kan bovendien een uitgebalanceerd en verzorgd elektropopgeluid produceren, waarvoor petje af. Meijer laat zich inspireren door onder meer Depeche Mode en A-ha. Dat geeft al aan dat de muziek van Hunter Complex niet bedoeld is om te confronteren. Het zijn daarom ook in eerste instantie namen als OMD en – meer recent – Erlend Øye die te binnen schieten bij het beluisteren van dit album.

Hunter Complex schotelt geen instanthits voor; veel nummers zijn niet bijzonder melodieus en leunen daarbij ook niet op harde beats of dikke effecten. Voeg daarbij de onderkoelde, wat afstandelijke zang van Meijer, en duidelijk wordt dat dit geen plaat is die je er op eighties-feestjes even makkelijk inknalt, al doen sommige recensenten anders geloven.

Here Is the Night, dat dus al in 2009 verkrijgbaar was, is een van de betere nummers op dit album van Hunter Complex. Een ideeënrijk nummer, prima geproduceerd. Cross kent een mooie sfeervolle opening en dito einde met daartussen prettige uptempo elektropop. In Dance en Kerosine stoeit Hunter Complex wat met ritmes, beats en tempi met behoud van een smaakvolle pop appeal.

Moonset biedt halverwege het album een versnelling die zeker welkom is. Zwaar aangezette akkoorden geven de muziek wat meer body, al suggereert Meijer hier meer dan hij daadwerkelijk aflevert. Dit lijkt het geval bij meerdere nummers: subtiliteit en een zekere distantie staan een instanteffect in de weg. Het is de fraaie productie die de plaat interessant maakt, en de subtiele inkleuring van de nummers, zoals de stemvervormer in Black en de old school hiphop beat van Fashion Street. In het afsluitende Mean Street somt Hunter Complex alles nog even op en krijgen we nog even een kleine staalkaart van alle ingrediënten. Het levert een zwoel en lichtvoetig elektropopnummer op met een stemmige ondertoon. Een typering die je op de meeste nummers van dit smaakvolle album kunt loslaten.

Edwin Hofman

original article

Wat zegt het dat vrijwel altijd als muziek uit de jaren 1980 opgehemeld wordt, het woord ‘nostalgie’ valt? Het is dan ook weer raak in vrijwel alle recensies van deze debuutplaat van Hunter Complex, het nieuwste project van Lars Meijer, die samen met Coen Oscar Polack het label Narrominded runt en verder bekend is van Larz, Psychon en Living Ornaments. Hunter Complex verwijst nadrukkelijk naar de jaren 1980, naar Depeche Mode, Kraftwerk, The Human League, Miami Vice, haarlak, enfin, het hele plaatje. Het concept is tot in de puntjes uitgewerkt en Meijer bouwt met zijn analoge synthesizers absoluut heel mooie, complexe structuren, maar uiteindelijk drijft dit project toch op weinig meer dan nostalgie. Dat is ontegenzeglijk een grote en dankbare markt, maar of het nu echt telt als legitieme artistieke drijfveer, daar kan over getwijfeld worden. Wie zijn jeugd wil herbeleven zit hier goed, wie liever naar de toekomst kijkt kan dit overslaan en te rade gaan bij een van de vele andere, uitstekende Narrominded-releases.

bw

Onlangs las ik ergens dat de eighties revival in 1990 was begonnen en sindsdien niet meer is gestopt. Ook bij het beluisteren van deze plaat waan je je weer helemaal in de jaren tachtig. ‘Miami Vice!’ is je eerste reactie bij het horen van openingstrack Wait. Daarna volgen nog 11 tracks die allemaal wel een link hebben met (elektronische) muziek uit de jaren tachtig.

Denk aan decadente disco van het kaliber Giorgio Moroder of Bobby Orlando. Denk aan synthpop in de lijn van The Human Leaque en Ultravox. Denk ook aan new-wave van Gary Newman en Depeche Mode. Bij wat tragere nummers als Dance, Exit en Fashion Street kakt de boel een beetje in, maar over de hele linie genomen is dit een prima plaat om onopgemerkt te draaien op een ‘We Love The Eighties-feestje’.

Willem Roose

original article

Wie een karakterschets wil maken van platen van het Nederlandse undergroundlabel Narrominded, komt automatisch uit bij termen als elektronische fijnproeverij, hiphopritmen en jaren ’90 IDM. Dat deze elementen garant kunnen staan voor zeer straf, progressief materiaal hoeft geen vertoog. Hunter Complex, één van de projecten van labelstichter Lars Meijer, knalt daar nog een gezonde hap wave en elektro bij. Dit titelloze debuut, dat luchtige laptopstructuren van een meer ernstige ondertoon voorziet, grijpt terug naar nog een ouder technologietijdperk, namelijk naar de mechanische muziek van de zwartgallige 80′s. De fijngevoeligheid blijft echter behouden.

Zoals zijn naam doet vermoeden, kiest Hunter Complex niet altijd voor de meest eenvoudige oplossingen. Dit album bevat immers veel knipogen naar elektropopbands als Depeche Mode of OMD, maar verschuilt zijn melodieuze, vocale synthesizermuziek achter een onrustig geheel van droge, mechanische ritmen. Zo ontstaan elektrotracks die voortdurend uit balans lijken te liggen. Nu eens vagen voorop liggende, ratelende ritmen de fijngevoelige techniek weg, dan weer duiken luidruchtige space-synthesizers op die met een wall of sound alles overstemmen. Toch wordt het feitelijke popkarakter van de plaat nooit helemaal verdreven, hoewel Hunter Complex er wel moeite voor lijkt te doen. Komt het door die onvervormde, vrij oppervlakkige en teruggetrokken (onverstaanbare) zang die deze muziek wat bevreemd of houdt Meijer er gewoon niet van om helemaal in het rijtje te lopen? In elk geval maakt deze werkwijze het wel mogelijk Fashion Street te voorzien van een extra psychedelische, zwevende klankdeken en diepe dubbassen en krijgt het daaropvolgende, kale elektronicanummer Moonset een enorme duw in de rug met een geluidsmuur van gestoorde samples en harde slagritmen. Het duurt dan ook een tijdje vooraleer dit album echt helemaal doorsijpelt. Wie echter beseft dat dit veel meer is dan een ongebalanceerd geheel en zich laat onderdompelen in deze intrigerende muziek, realiseert zich meteen dat dit de manier is waarop de jaren ’80 in 2010 dienen te klinken!

Hoewel Lars Meijer er zelf mee afkomt, is een term als ‘popliedjes’ hier toch niet helemaal op zijn plaats. Wat eenvoudig lijkt, gaat om een ingenieuze elektronicapuzzel. Zeker weten dat er ettelijke uurtjes laptop- en slaapkamergeneuzel zijn geslopen in deze licht gestoorde synthwave-songs!

3,5 / 5

Johan Giglot

original article

Wie had dat ooit gedacht. Lars Meijer – samen met Coen Oscar Polack labelbaas van Narrominded – keert met Hunter Complex terug naar zijn wortels als liedjesschrijver. Al blijft hij de elektronica, waarmee hij experimenteerde in Psychon (Troopers) en Living Ornaments, trouw. Gouden combinatie, zo blijkt op dit debuut. Meijer klinkt als de bastaardneef van Keulenaar Popnoname. Net zo poppy en op momenten net zo slick, maar behept met een bovenmatige fascinatie voor het verleden.
De jaren tachtig om precies te zijn: Cabaret Voltaire, OMD, Gary Numan, New Order, maar ook obscure Italodisco en vroege house klinken door. Retro? Ja, maar niet te. Hunter Complex is te eigenzinnig voor het predikaat pastiche. Daarvoor hinkt Meijer teveel op twee gedachten. Aan de ene kant is er die romantische nostalgie die zo typerend is voor het geluid van analoge synthesizers, aan de andere kant is de productie lekker vol, kreunt Meijer wat af en lonkt hij opzichtig naar Europese disco. In afsluiter Mean Street komen die drie elementen samen. Resultaat? Prachtige, bijna dubby synthpopdisco die niet had misstaan op de albums van Meat Beat Manifesto of Renegade Soundwave, begin jaren negentig. Wie wil weten hoe de toekomst ooit klonk, vindt bij Hunter Complex troost.

Theo Ploeg

original article

1. Hello. Can you, please, tell something shortly about yourself, for example: what are your current plans, what are your influences for the music of Hunter Complex (your new music project), what does retro-futurism mean to you?
Lars Meijer: I started to record my debut album as Hunter Complex two years ago. I always had the idea to record an album again on my own. In the late nineties I released two records under the name Larz. Those were really lo-fi, recorded on 4-track, with a piano as the main instrument. But after those albums I wanted to do more than record on a 4-track. I started experimenting with loop based songs on mini-disc, but that didn’t work out really. Around that time, we are talking about 2000, I started improvising with two friends of mine, Jantijn Prins and Coen Oscar Polack, and we also used a computer to make beats and stuff. I moved away from recording solo material, but a couple of years ago I started to have that urge again. Coen encouraged me to repair an old synth I had laying around, and I also bought Yamaha DX7, a synth from the eighties which has a sound that I have always loved. Then the songs came back and this new album emerged. I’m currently working on some new songs, one of which is going to be released on Enfant Terrible, a great Dutch label that focuses on retro-futurism and eighties re-issues. The term retro-futurism is new for me. The sound of the eighties I never saw as a dated thing. I grew up with it, that stuff is in my blood. So it’s not looking back, it’s going back to where I’m coming from, and from there I will see where this is going.

2. Do you plan to continue with your other music projects, Psychon and Living Ornaments? The album Korrels by Living Ornaments from the previous year is fantastic!
LM: Thanks for the compliment! Korrels took a long time to make, especially because Coen Oscar Polack and I were focusing more on making music as solo musicians. He is really gotten into field recordings and drone stuff, and I’m into making songs again, and singing, so we are on a bit of different tracks right now. But we still have some music laying around that’s great, but we have no plans yet to get back together again and start working on that. With Psychon we are about to record an EP. We bought sixty records of 1 euro per lp, and those lp’s are going to be the basis of the EP. With Psychon we work really slow, record every 4 months or so. So that will take a couple of years to see the light of day.

3. What are the new plans for Narrominded?
LM: We are trying to keep up the release schedule we started with in 2009. We have a great record coming up by Puin + Hoop, three guys who use whatever they can find to make these intense drones and soundscapes. Really beautiful. Also coming up is a record by Gijs Borstlap en Kruno Jost, electro-acoustic manipulated noise. And a new record by Fine China Superbone, a really tight noise outfit from The Hague, will finally come out this spring. And there’s lots more music coming.

4. What music do you listen and like, from the most recent and new releases?
LM: I’m currently into the last record by JJ, JJ No. 3, a great esoteric pop group from Gothenburg, who are on the same label as The Tough Alliance, who made the best record of the previous century. Also I’m listening to the latest Robert Pollard a lot. You know, the guy from Guided By Voices. That record is called We All Got Out Of The Army and is his best solo album to date. Too bad he doesn’t get the attention he got while he was still with GBV, because this guy is still evolving as a songwriter. And I’ve been playing some old Wang Chung and Thompson Twins records. That shit is timeless.

Boban Ristevski

original article

We hadden afgelopen zaterdagavond een jaren ’80-feestje van mijn werk. Hierbij mocht je ook verkleed komen als je wilde. Mevrouw Storm trok wat zwarts aan en toupeerde d’r haar en ik trok de strakste broek aan die ik nog had met een vaal hardrock shirtje. Er is niet zo heel veranderd aan ons door de jaren heen. Nu ja, we hebben wat meer vierkante meters stof nodig, dat wel. Voor in de auto op weg naar en van het feestje had ik eerst wat jaren tachtig cd’s mee willen nemen, maar besloot uiteindelijk toch wat nieuws, namelijk Hunter Complex, op te zetten. Dat had namelijk ook zo uit de jaren tachtig kunnen komen. De synthpop van dit nieuwe project van Lars Meijer is zo retro, dat ik ‘em er bijna van zou gaan verdenken dat Meijer dit al dik twintig jaar op de plank heeft laten liggen voordat hij er mee op de proppen durfde te komen. Als je een paar van deze tracks verstopt had tussen de krakers op een van de New Wave Club ClassX-verzamelaars en niemand zou ‘em als verdacht brandmerken. Hunter Complex is door het vernuftig schuiven met lagen tegelijkertijd ijzingwekkend koel als melancholisch ontroerend. Dat eerste komt vooral door de lijzige stem van Meijer, het is er een die mensen best af zou kunnen stoten, maar ik houd wel van dat onderkoelde. Het melancholische zit ‘em in geweldige ouderwets klinkende synths die Meijer van stal gehaald heeft. Je krijgt visioenen van OMD, New Order en Kraftwerk en dwaalt zo af op de grotendeels rustig voortkabbelende tracks richting traag dansende zwartgekleden op de dansvloer. Die op het up-tempo Moonset uiteindelijk compleet uit hun dak zullen gaan. Voor mijn jaren tachtig feestje was Hunter Complex natuurlijk veel te obscuur en nicherig, maar om te ontgiften van de Bon Jovi’s en andere narigheid uit de jaren tachtig die ik die avond voorgeschoteld kreeg was het perfect. En om ‘zo’ te luisteren overigens ook.

Storm

original article

Hunter Complex is the new moniker of Lars Meijer, who runs the label Narrominded and is also involved with few other musical acts: Larz, Psychon/Psychon Troopers, with a more ambient/atmospheric/improvised kind of sound and Living Ornaments, who had an amazing album, Korrels, the previous year, with a more melodic/rhythmic/idm kind of sound, but also with elements of experiment. But Hunter Complex is totally different! The album was announced with the wonderful EP Here Is The Night, where besides the original version of the title song and the extended instrumental version of the song Fashion Street (from the album), there are 3 interesting remixes of Here Is The Night, by Garcon Taupe, Spoelstra and Coen Oscar Polack, of which specially interesting are the crazy version of Garcon Taupe and the ambiental version of Coen Oscar Polack. The self-titled album is a story of it’s own. Stilistically it ranges from synthpop/new wave to electro, with elements of italo disco, all woven well in the music. Retro-futurism, focusing on the past and on the future at the same time. Some of the songs are a real uncanny candies, like Wait, Cross, Fashion Street and Chinese Restaurants… I’ve always considered the synth-pop as the lonelier kind of music. Or music that grows with time! Fine album!

Boban Ristevski

original article

Hunter Complex, aka Dutch artist Lars Meijer, releases his debut album on his own Narrominded imprint, a label we’ve grown to love because of its leftfield and adventurous releases. Hunter Complex: retrofuturism never sounded so fresh.

Fact is that today’s music industry is constantly overrun by musical nitwits trying to ‘revive’ the 80s with horrific rip-offs and downright annoying shenanigans (Lady! Gaga! Argh!), but fear not! Hunter Complex’ debut album is a completely different kettle of fish. The 12 tracks on this album all pay homage to the 80s era in their very own way without a single bit of cheesiness to be heard. Roughly, the album’s sound can be described as glam pop Miami Vice-style, with strong references to electroclash and electrofunk, which results in a very adventurous trip down nostalgia lane. Take Cross for instance, one of the many highlights on this album. The tune opens with theatrical synths but soon emerges into a funky Italo/space disco tune, while Moonset embarks on a much darker and sinister trip with throbbing bass and a spacey cosmic vibe. Synth pop junkies will love Turn for its mesmerizing synthesizer work, while fans of bands such as Depeche Mode and The Cure will go ape on the experimental Kerosine.

Buy because: you’re a sucker for that typical 80s sound, whilst not holding back on your love for Italo and electro either.
Don’t because: the only reason we can think of that your dad might pop up and start reminiscing about ‘those good ol’ days…’

Rating: 8.5

original article

Tja, wat moet je ervan zeggen. Het feit dat je weet waar de aan-knop op je Casio-keyboard zit, wil nog niet zeggen dat er een Phil Spector in je schuilt. Wanneer de partner van de recensent tijdens een afwas/ luistersessie dan ook nog eens wild met de afwasborstel naar de stereo begint te slaan, is dat over het algemeen een veeg teken aan de wand. Uit bijgeleverde informatie begrijp ik dat Lars ‘Hunter Complex’ Meijer zichzelf wel een genie vindt. Ik niet.

Roodkapje

original article

Rating: 8.5 out of 10.0

Hunter Complex is the moniker under which Dutchman Lars Meijer has been making music for the past few years. His music has strong references to the eighties when Italo disco, synthpop and new wave ruled the airwaves. Although a bit more electro based, Hunter Complex can be described as a mix between 80s icons such as Neon Neon and a diet version of The Human League, while also incorporating Kraftwerkian and M83 elements. Retrofuturistic so to say…

The Hunter Complex album contains 12 tracks jam packed with analogue drums, vintage synthesizers and unmistakably 80s song patterns. Opening track Wait kick starts the album with a booming electro rhythm, vocoded vox and glorious 80s synthesizers, immediately establishing a retro vibe bursting with quality. The dreamy Dance balances on the brink of electro, electroclash and electrofunk, while tunes such as Cross and especially Moonset are remarked by a more playful and energetic approach. Diversity within a specific sound is what defines this album best. Hunter Complex manages to create 12 unique songs that are made up using retro elements, but still manage to sound incredibly fresh, crisp and balanced. Take Turn for instance. I wouldn’t be the least surprised if I was watching an episode of Miami Vice and hear this one during a chase between Crockett, Tubbs, and a bunch of Colombian moustache-rocking baddies. No sir.

I can be fairly short on this one: This album is an essential item for 80s fanatics, retro junkies, electro heads and synthpop rockers alike. Each song features a magnificent and well balanced structure that finds it origin somewhere in the area between dance and pop, with the vocals adding a certain pop element to the overall in a Kraftwerk kind of way. Recommended!

Youri Jozee

original article