Tijd dus voor een gesprekje met Lars.

Dag Lars, kun je even Hunter Complex voorstellen….

Hunter Complex is een soloproject dat ik drie jaar geleden ben begonnen. Ik heb net mijn debuutplaat uit, die ook de titel Hunter Complex draagt. Voorheen maakte ik electronische muziek met de bands Living Ornaments en Psychon, en daarvoor, als Larz, heb ik een paar lo-fi popplaaten gemaakt.

Maar ik had altijd al het idee om een soort van synthpop/new wave plaat te maken. Ik had altijd al een Roland synth, maar die had ik al een tijdje niet meer gebruikt. Daar heb ik een jaar of drie geleden een Yamaha DX-7 bijgekocht. Toen is Hunter Complex eigenlijk begonnen.

Jij hebt zelfs muziek gemaakt onder Larz op het bekende Skam-label, waarom plots die ommekeer naar de synthpop?

Ik ben opgegroeid in de jaren tachtig, dus de muziek die in die tijd is verschenen heeft een diepe indruk op mij achtergelaten. Het was denk ik rond ’85 toen ik voor het eerst in aanraking kwam met de synthmuziek van Jean-Michel Jarre, Tangerine Dream en een band als A-ha (Hunting High and Low was het eerste tapeje wat ik kocht).

But then that Cobain guy came and ruined everything, zoals Mickey Rourke zegt in de film The Wrestler. Nee, serieus, ik raakte gefascineerd door de lo-fi stroming, en vooral de band Guided by Voices. De manier waarop zij muziek maakten sprak mij enorm aan. Liedjes met simpele middelen opnemen.

Ik heb altijd piano gespeeld, die stond bij mijn ouders thuis. Daar schreef ik mijn liedjes op en die nam ik dan op met een 4-sporen recorder. Jaren later ben ik ook met de computer muziek gaan maken, in de bands Psychon en Living Ornaments. Maar een paar jaar terug kreeg ik toch weer de behoefte om in mijn eentje muziek te maken. Omdat ik geen piano thuis heb, kwam ik logischerwijs uit bij synths.

Heb je ooit je profijt kunnen halen uit die dagen bij Skam, het blijft toch een cultlabel…?

Ik denk dat we er een klein beetje aandacht voor Living Ornaments door gekregen hebben. En vrij recent voor mijn werk sprak ik de band Friendly Fires, die redelijk populair zijn inmiddels. De zanger van die band stond op diezelfde Skam compilatie, dus dat brak het ijs tijdens het gesprek.

Ik ben bezeten van synthpop, maar ‘t is wel moeilijk om originele synthpop te vinden in 2010!

Je moet inderdaad goed zoeken wil je interessante dingen tegenkomen. Maar ik ben ook nog lang niet klaar met de jaren tachtig. Er is nog veel muziek uit die periode die ik nog wil ontdekken. In de jaren tachtig had ik bijvoorbeeld nooit gehoord van Wang Chung. Ik ben denk ik net iets te laat geboren voor Dance Hall Days. Deze gasten hebben echt briljante dingen gemaakt, zoals de soundtrack voor de film To Live and Die in L.A. Maar tegenwoordig heb je ook veel goede synthpop in de mainstream (zoals Robyn) en zijn er labels als Enfant Terrible die erg goede dingen uitbrengen.

Ik noemde je een kind van de jaren ’80 die tegelijkertijd actueel klinkt, blij daar mee?

Oh jazeker! Daar ben ik erg blij mee. I denk niet dat mijn muziek heel erg retro is. Misschien klinkt het zo omdat ik synths en drumcomputers uit de jaren tachtig gebruik, maar het is niet mijn doel om het geluid of bepaalde manier van liedjes schrijven te kopieren van een artiest uit de tijd. Ik maak gewoon nieuwe muziek met instrumenten uit een ander decennium. Ik neem de muziek op met de computer, en daarnaast luister ik naar heel veel hedendaagse muziek, dus wat de productie betreft val ik totaal niet terug op de jaren tachtig. Dus die opmerking klopt wel, dank daarvoor!

Een klotevraag nu…

In tijden van crisis heb ik soms de indruk dat artiesten soms enkel nog cd’s voor zichzelf uitbrengen…

Het is een cliché om te zeggen dat je muziek maakt voor jezelf, maar het is eigenlijk wel waar. Ik doe het uiteraard niet voor het geld, want er valt niks meer te verdienen met muziek vandaag de dag. Je moet veel spelen om je investering die je gemaakt hebt om een plaat op te nemen terug te verdienen. In het begin had ik niet zoveel met live spelen, maar ik nu vind ik de adrenaline wel erg lekker. Veel labels stellen zich net iets te hard aan als ze zeggen dat er geen geld valt te verdienen met muziek. Daar gaat het niet om. Het gaat erom dat die muziek beschikbaar is, dat mensen erna luisteren en ervan gaan houden.

Begrijp je die gedrevenheid van mensen die een indielabeltje starten?

Jazeker begrijp ik dat. Ik ben mede-eigenaar van Narrominded. We vinden het erg tof om muziek uit te brengen van bands die we leuk vinden en andere mensen ervan te overtuigen om die muziek uit te checken.

Iemand die van de jaren ’80 houdt, houdt van vinyl….

Jaaa! Ik heb ongelooflijk veel vinyl in de kast staan. Ik heb eigenlijk een beetje spijt dat ik mijn debuutplaat niet op vinyl heb uitgebracht, maar op cd. Ik ben hard bezig met de opvolger en die komt zeker weten op prachtig vinyl uit.

Ik vond het ongelooflijk dat je gek bent van Miami Vice.

Je ziet gasten vanuit een Ferrari schieten en ondertussen hoor je op de achtergrond muziek van The Church.

Under the Milky Way? Dat is echt een heerlijk nummer. Ik hou erg van die sfeer die er in die Miami Vice afleveringen zit. Ik ben nogal nostalgisch ingesteld. En er zit altijd een bepaald soort mysterie in die beelden uit de jaren tachtig. De kleuren, het licht en vooral de muziek. De film Thief bijvoorbeeld, waar muziek van Tangerine Dream onderzit, die is zo goed omdat al die elementen er in zitten. Starman, met een soundtrack van Jack Nitzsche, zelfde verhaal. Maar recentelijk zag ik Moon, een film uit 2009, gemaakt door Duncan jones, de zoon van David Bowie. En die film heeft ook al die elementen. Dus misschien is het wel meer stijl dan nostalgie.

Heeft het niets te maken met leftijd? Op mijn 40ste zou ik bijna gaan zweren dat ik Phil Collins goed vindt!

Haha! Wacht maar totdat je zijn nieuwe album hoort. Daarop covert hij Motown klassiekers, echt verschrikkelijk! Maar ja, ik begrijp wat je bedoelt, ik krijg ook kippenvel als ik Take Me Home hoor.

Sommigen zullen zeggen dat je 80’s brengt omdat 80’s nu hip zijn…

Zoals ik hierboven al een uitgelegd heb, is dat niet het geval. Het was een logische stap voor me.

Vroeger zou ik je muziek omschreven hebben als bedroompop….

Mmm, ik hou er niet van om hard te zingen, want dan gaat m’n stem minder mooi klinken. Dus het is vrij ingetogen. Bedoel je dat?

Neen, laat maar…geef mij liever uw favoriete lp aller tijden!

Bee Thousand van Guided by Voices

Jij mag afsluiten Lars….

Luister naar m’n plaat! Hij is overal te vinden: Spotify, iTunes, Grooveshark, maar je kan ook een fysiek exemplaar kopen (met een prachtige dubbele uitklaphoes) op: www.narrominded.com

Didier Becu

original article

original article

Het belang van Eno hoeven we hopelijk aan niemand nog uit te leggen gewoonweg omdat hij de schepper is van de ambientmuziek.

Doorheen de jaren ’70 bracht deze ex-Roxy Music muzikant heel wat lp’s uit op EG Records waaronder Another Green World.

Het Nederlands electronicalabel Narrominded vond het een goed idee om klassiekers uit de kast te halen en track per track te laten interpreteren door diverse artiesten.

Eerder viel al de keuze op Sonic Youth’s Evol en nu dus deze Eno-klassieker.

Laten we eerlijk blijven, alleen Eno kan Eno zijn en dat hebben de artiesten op deze plaat perfect begrepen en zo kozen ze allen voor een eigenzinnige interpretatie wat deze plaat een soort van tweede leven oplevert.

Dat kan gaan van Kraftwerkiaanse 80’s pop, tranceachtige techno tot eerder minimalistische dingen en neen, we gaan heiligschennis plegen door te zeggen dat sommige tracks beter zijn dan het origineel maar ze zijn op zijn minst even interessant.

Tot de deelnemende artiesten behoren o.a. Legowelt (wellicht de bekendste naam), Rude 66, Hakki Takki, Puin + Hoop en een massa anderen.

Zeer interessant plaatje!

8/10

Didier Becu

original article

Als aanloopje tot die eerste cd bracht het Nederlandse label Narrominded de single Here Is the Night uit, die je trouwens op de site gratis kan downloaden.

Zoals eerder vermeld is Hunter Complex het new wave/synthpopproject van de Nederlandse electronica-artiest Lars Meijer.

Het is maar de vraag of we een gratis EP (die dus ook als volwaardige cd in digipack verkrijgbaar is) even streng moeten beoordelen dan wanneer je er geld moet voor neer leggen. Zoals tegenwoordig bij alle singles het geval is, is dit weer een uitgebreide collectie van remixes geworden (niet dat je dat nu echt hoort want artiesten als Garçon Taupe, Spoelstra of Coen Oscar Polack maken het origineel bijna onherkenbaar) en het durft wel eens de richting uit te gaan van Jan Hammer en mensen met een goed geheugen weten dat dit de ex-jazzartiest is die destijds hoge toppen scoorde met zijn Miami Vice-nummertjes, een serie waar Lars Meijer een zwak voor heeft.

Synthpop met een funky touch dus en alhoewel ik het best leuk vindt sluipt ergens het gevaar dat u zou kunnen denken dat de full cd van Hunter Complex van hetzelfde laken een broek is, wat dus niet het geval is.

6/10

Didier Becu

original article

Volgens deze man zijn de eighties een echte smeltkroes van kitsch en melancholica geworden waarbij hij de tv-reeks Miami Vice als ultiem voorbeeld aanhaalt en u kunt er mee lachen, ook al ligt het zeker aan de leeftijd, behoor ik ook tot één van die rare kwasten die naar de winkel holde om de DVD-boxen van deze serie aan te schaffen.

Maar dit gaat over muziek en niet over de avonturen van Sonny en Rico.

Na een EP te hebben uitgebracht op het nieuwe indielabel Narrominded dat zich lijkt te specialiseren in hedendaagse synthpopklanken werd de tijd rijp geacht voor een volledige CD en het is een fantastische cd geworden waar de originaliteit (en synthmelancholie) van afdruipt.

Meestal klinken dergelijke cd’s niet meer als een aardige poging om de tijdsgeest terug op te roepen maar deze Hunter Complex slaagt daar meer dan aardig in en het zou gerust in 1986 kunnen uitgebracht zijn, zelfs de hoes voelt zo aan.

Ook meer dan verdienstelijk is dat deze cd echt origineel klinkt want meestal is zo’n synthpoprelease vaak niet meer dan een Depeche Mode-probeersel maar dat is het geenszins het geval.

Originele synthpopmelodien verpakt in songs die iedere 80’s-fan met goede smaak zal omarmen.

Absoluut een kans geven!!!

8/10

Didier Becu

original article

Ant

original article

Das besondere an Kamp Holland ist, dass hier ausschließlich neue Projekte aus den Niederlanden vertreten sind, die aber durchaus hörenswert sind. Die bekanntesten Vertreter dürften Distel, Hadewych und Lesbian Mouseclicks sein, obwohl auch diese noch sehr independent sind. Das ist ja auch, was sich Enfant Terrible auf die Fahne schreibt. Jedenfalls bekommt der Hörer auf insgesamt 16 elektronischen Tracks einen Überblick über die holländische Independent Electronic Music. Einige Acts wie Bakeliet, Distel, Neurobit, Staatseinde oder Milligram Retreat orientieren sich dabei eher am klassischen Minimal der späten 70er und 80er, andere wie Lesbian Mouseclicks, Pornologic, Hunter Complex, Sololust oder Hadewych liefern neue Styles. Aber auch Breakbeat und Jungle findet Einzug bei Enfant Terrible mit Autonon, Peter Quistgard oder Murw.

Somit ist für fast jeden elektronischen Geschmack etwas dabei und das teilweise auf überraschend hohem Niveau. Mindestens die Hälfte der Songs sind richtige Kracher, die gerne auch die Szene-Tanzfläche beschallen können.

Wie bei Enfant Terrible gewohnt, gibt es Kamp Holland ausschließlich auf feinem Vinyl in einer Auflage von 623 Exemplaren. Als Cover einer der Exportschlager des Landes, wobei man ganz klar sagen muss, dass Holland doch weitaus mehr zu bieten hat als Käse und Blumen. Eine lohnenswerte Investition.

ImBlutfeuer

original article

Maurizio Pustianaz

original article

swat

original article

Les Oranjes éli­minent le Bré­sil et se taillent une place en de­mi-​fi­nale pour la Coupe du monde : l’équipe hol­lan­daise semble pro­mise à un brillant ave­nir si on en croit les ana­lystes… à moins que les Al­le­mands ne s’en mêlent. Enfin. Nous ne sommes pas ici pour par­ler de sport, et si les Pays-​Bas s’y en­tendent en foot, l’éti­quette hol­lan­daise En­fant Ter­rible se charge cet été de nous prou­ver qu’ils ne sont pas en reste ques­tion mu­sique syn­thé­tique un­der­ground. Après s’être dis­tin­gués par la pu­bli­ca­tion de plu­sieurs com­pi­la­tions d’avant-​​garde in­ter­na­tio­nale (voir notre post pré­cé­dent), le label se tourne enfin vers la scène lo­cale et nous en pro­pose un re­cen­se­ment mu­si­cal nec plus ultra.

Kamp Hol­land, c’est ainsi, selon les propres termes d’En­fant Ter­rible, deux vi­nyles d’élec­tro­nique mi­ni­male, pro­to-​elek­tro ou pop avant-​​garde: la vo­lon­té de trans­cen­der les genres est af­fi­chée et re­ven­di­quée au sein de cette col­lec­tion ico­no­claste. L’en­semble, d’un in­té­rêt constant à dé­faut d’une qua­li­té sou­te­nue, os­cille entre des chan­sons dan­santes de fac­ture clas­sique aux­quelles s’op­posent plu­sieurs pistes ins­tru­men­tales. La na­ture plus ou moins ac­ces­sible de ces der­nières (on varie des ri­go­lotes Pte­ro­dac­tyl Ex­tra­or­di­naire par Por­no­lo­gic ou La Hars de Lo­go­sam­phia, aux plus brui­tistes Slaaps­ta­king de Puin + Hoop et NONO de Peter Quist­gard) compte d’ailleurs pour beau­coup dans l’aura ex­pé­ri­men­tale qui se dé­gage de prime abord à l’écoute de la com­pi­la­tion. Cer­tains se­ront peut-​être re­bu­tés par les chan­ge­ments fré­quents et ra­di­caux de tempo et d’am­biance qui sur­viennent d’une piste à l’autre, chan­ge­ments qui peuvent rendre plus dif­fi­cile une écoute sui­vie des disques; pour notre part, nous pré­fé­rons sa­luer le cou­rage de l’éti­quette qui ose nous of­frir un pro­duit dif­fé­rent et au­then­tique. À cha­cun en­suite d’en juger selon ses propres goûts et in­cli­na­tions.

Quant aux quelques mor­ceaux plus ap­pro­priés aux mains des DJs un­der­ground d’ici et d’ailleurs, il y en a pour tous les goûts, des pistes très pop à celles plus dark d’in­fluence go­thique (on pense à la qua­si-​EBM Bye Bye des Les­bian Mou­se­clicks – En­fant Ter­rible reste fi­dèle à lui-​même). Trois nous ont tout par­ti­cu­liè­re­ment plu et nous vous les of­frons ici en écoute : les joyeuses lignes de syn­thé­ti­seur de Ruim­te­vaart Voo­ruit par Staat­seinde nous ren­voient à une synth-​​pop début 1980 à la Stahl­netz; Hun­ter Com­plex nous pro­posent des rythmes ré­so­lu­ment plus disco avec une De­sert que ne re­nie­rait pas To­bias Berns­trup; enfin, les ama­teurs de mi­ni­mal wave trou­ve­ront leur compte avec Al­lé­ge­ment de Mil­li­gram Re­treat, entre basse ro­bo­tique, voix éthé­rées et bruits de ra­dio-​tran­sis­tor. Si l’aven­ture vous dit, vous pou­vez mettre la main sur une des 623 co­pies li­mi­tées de Kamp Hol­land au www.​en­fant-​​ter­rible.​nl/​en­fant17.​html.

Georges Dimitrov

original article

Kamp Holland bevat een zeer breed scala aan elektronische acts uit diverse (sub)stijlen. Opvallend is hierbij dat het materiaal ondanks de grote variatie aan stijlen van een constante, zeer hoge kwaliteit is. Natuurlijk liggen sommige tracks beter in het gehoor dan andere, maar zwakke broeders bevat Kamp Holland eigenlijk niet. Omdat het te ver gaat om alle tracks uitvoerig te beschrijven, zullen we ons hier beperken tot de meest opvallende composities, maar eigenlijk doen we hiermee de rest tekort.

Opener Bye Bye van Lesbian Mouseclicks is een uptempo electrotrack die ook wel op Dave Clarke’s mixplaat World Service 2 had kunnen staan. Meteen hierna laat Bakeliet een heel ander geluid horen met Don’t Let Them Know. Dit nummer gaat meer richting OMD en Kraftwerk. De tracks van Neurobit en Pornologic refereren door de Commodore-achtige computergeluidjes nogal sterk aan het begin van de jaren ’80.

Ruimtevaart Vooruit van Staatseinde combineert elektronica met dialectpop en introduceert hiermee een compleet nieuw en wat uw recensent betreft erg leuk genre in de popmuziek. Desert van Hunter Complex is een wat donker electropopnummer, dat een stuk beter is dan het materiaal op het debuutalbum. Eén van de heftigste tracks op Kamp Holland is Not For Immortals van Autonon. Eigenlijk bestaat dit nummer uit twee delen die tegelijkertijd ten gehore worden gebracht en soms naadloos in elkaar vloeien. Er is een semi-klassiek stuk met strijkers te horen, maar daaronder en soms daaroverheen zit een track met vette breakbeats waar Atari Teenage Riot nog een puntje aan kan zuigen. Erg goed bedacht en bovendien een geweldige track.

De tracks van Distel en Puin & Hoop zitten in de dark-ambient hoek en ook Apse van Hadewych is donker en vrij rustig. Deze track bevat echter ook zang die het geheel een wat Teutoons karakter geeft. La Hars van Logosamphia begint met een uiterst lullig kermisdeuntje, maar dit wordt verderop voorzien van een vette breakbeat. Tegen het eind van Kamp Holland staan twee tracks die een flinke aanslag plegen op het gehoor van onervaren luisteraars. NONO van Peter Quistgard bevat veel noise en een flinke beat, maar Een Soort Van Geel van Murw is juist zeer experimenteel en beatloos. Kamp Holland eindigt vervolgens met het heerlijk relaxte Itlien van Treasure Of Grundo’ waarin piano, strijkers en een vrouwenstem de boventoon voeren.

Enfant Terrible geeft ons met Kamp Holland een dwarsdoorsnede van de elektronische undergroundscene. Als we op deze verzamelaar af mogen gaan, staat die er uitstekend voor. Als we bij MusicFromNL cijfers of sterren zouden uitdelen, kreeg deze verzamelaar van Enfant Terrible het volle aantal punten. Wereldplaat!

Eric Rijlaarsdam

original article

Over de audio
Single Here Is the Night zelf is een typisch speeltje van Meijer: eentje waarbij hij op de dunne touw balanceert tussen commerciële 80’s popingrediënten en hoog geavanceerde elektronica. Synthesizertunes die liever niet dan wel teruggehoord worden, een oppervlakkig disco-elektro ritme en tenenkrullend handgeklap vormen een totaalbeeld waarvoor de dertiger met donkere stem de luisteraar toefluistert. Gelukkig heeft Hunter Complex deze track ook boordevol details, minuscule inhoudswijzigingen en extra aansporende patronen gestoken. Wat op het eerste gehoor, mede dankzij enkele vreemde melodiesprongen, vrij akelig en lelijk overkomt, blijkt dus begenadigd met een zorgvuldig uitgedokterd totaalbeeld waarmee dit plaatje helemaal thuis hoort in de Narrominded-stal.

Johan Giglot

original article

Dat Enfant Terrible ook de tegenwoordige tegencultuur van voornamelijk minimal elektronica een warm hart toedraagt en voorwaarts wil helpen, blijkt met de release van de dubbel-lp Kamp Holland. Niet minder dan zestien Nederlandse undergroundacts geven acte de présence. De verzamelaar trapt af met de new rave-achtige elektropop van Lesbian Mouseclicks (waarvan eindelijk een eerste eigen release verschijnt deze maand: de ep Low Dig Recording Sessions). Distel zwelgt in vervaarlijk beklemmende angstpopsferen, Hadewych heeft zich laten inspireren door Einstürzende Neubauten en liefhebbers van 8-bit blieps komen bij Neurobit aan hun trekken.

Opvallend genoeg is Kamp Holland een rijkgeschakeerde waaier waarin de kwaliteit nooit aflaat en allesbehalve een van de hak op de tak springende lappendeken. Sterker: waar de gepresenteerde talenten zich hebben laten inspireren door de voorhoede die Enfant Terrible eerder uitbracht, voeren zij samen genomen een coherente klank ten tonele die als eigen aan het label gekenschetst moet worden. Van nerdy navelstaarderig tot ziedende breakcore, van industrieel tot dromerig en trippy vervoerend, zoals in het afsluitende Goldfrappachtige wiegelied van Treasure of Grundo, presenteert Enfant Terrible hier niet alleen een Oranjeselectie om fier op te zijn, maar geeft het label zichzelf vooral een gezicht in het heden.

Sven Schlijper

original article

Disco deuntjes, foute synths en Italian houseritmen: Meijer maakt er een sport van om met veel kitsch iets hips te maken. Denk aan Moroder die met Sister Sledge huwt en voor hun avondfeest OMD hebben gevraagd om de openingsdans te voorzien, maar dan anno 2010. Here Is the Night, de single die uit het titelloze debuut van Hunter Complex werd geplukt, balanceert in elk geval tussen hip en nep.

Garçon Taupe heeft de boel omgetoverd in een ritmisch potten- en pannenspel dat met enkele hoge fluittonen even richting etnische muziek neigt, maar later leentjebuur gaat spelen bij de oude Aphex Twin. Schuifelende elektroclashritmen en onderliggende, industriële baspulsen: de Cosmic Manifestation Mix zou als abstract maar smaakvol kunnen bestempeld worden.

Spoelstra doet in Another Version wat met overstuurde discotunes, metaalklanken en rock’n’roll-drumwerk: een nogal zware en moeilijke combinatie. Dan doet Coen Oscar Polacks Morning versie het een stuk kalmer aan met langzaam omrollende, ambienteske klanktapijten waarin een onaards diepe spoken-wordstem zich met natuur-, ruis en bruisgeluiden vermengt. Dit stukje erg uitgepuurd sfeerwerk biedt een kleine vijf minuten uiterst boeiende luisterelektronica.

Hunter Complex scoort uiteindelijk nog even voor open doel met een instrumentale versie van Fashion Street als extraatje. Live piano, gitaar en sexy sax gaan weer net niet in de fout door een soort van lounge souljazzgeheel te vermengen met complexe ritmeshuffles.

Dit elpeetje pakt uit met een goed half uur elektronische smaakmakerij die een gezonde glimlach met een hoog compositieniveau vermengt. Een prima gevoel voor melodie en diepgang in combinatie met een grote diversiteit maakt dat deze cd niet echt overkomt als een remixplaat, maar veeleer als een staalkaart van de Narrominded-artiestenstal.

Johan Giglot

original article

Om de vergelijkingen alvast achter de rug te hebben: deze artiesten zijn niet ‘west coast’. Ze komen overduidelijk niet uit de stal van Lomechanik, Sending Orbs of Delsin, en erbij in slaap vallen lukt al helemaal niet. Al leunen ze wat naar het experimentele geluid van Narrominded (twee artiesten van de compilatie komen daar vandaan), of naar de rauwheid van Eat Concrete, loop je ook daar op een dood spoor. En toch is de cover voorzien van een Hollands bloemenveld – tenminste, daar ga ik voor het gemak even vanuit – en laat de titel van het album geen twijfel. Maar als dit Kamp Holland is, waar staat dat kamp dan?

Don’t Let Them Know van Bakeliet knalt. Het nummer stuwt vooruit, en is moeiteloos sfeervol – zelfs op slechte speakers. Distel pruttelt introvert in papa’s geheime zolderkamer, maar verveelt niet. Neurobit ligt misschien nog het meest in het verlengde van de ‘Nederlandse traditie’: melodieus, open, wijd. Tijdens Pornologic doet de nostalgie het hart zinken (op een goede manier), maar net als hij voorgoed onder dreigt te gaan, is daar de kinderelectro van Staatseinde. Ruimtevaart Vooruit is slim, grappig, maar misschien niet veel meer.

Hunter Complex zet – alweer – een sterke track neer. Rond twee minuut twintig dendert Desert richting het Euro Song Festival, om met hetzelfde gemak weer te vervallen in die blitse pop wave die we van hem kennen. Ik krijg het maar niet uit mijn hoofd dat Hunter Complex het alter ego is – of eigenlijk, zou moeten zijn geweest – van Sting.

Om te zeggen dat Allégement, (Milligram Retreat) voelt als een hedendaagse Palais Schaumburg gaat wat ver, maar die invloeden uit de Neue Deutsche Welle zijn er zeker – zowel de avant garde hakkeligheid als de prachtige dansdeuntjes. De vocals halverwege zijn erg fraai. Puik werk!

En dat geldt eigenlijk voor de hele release. Enfant Terrible bewijst niet alleen internationaal te kunnen scoren, maar ook een vinger aan de pols te hebben van de Nederlandse electronica. Van Gessel presenteert een groep artiesten die (niet allemaal!) binnen de ‘gevestigde’ Nederlandse scene in de periferie zitten. Ik ben benieuwd of ET ze daar uit kan helpen.

Evelyn Austin

original article

‘Als wij retro uitbrengen? Dan wordt er tegenwoordig alleen maar retro uitgebracht’ is een gevleugelde uitspraak van Martijn van Gessel, labelmanager van Enfant Terrible. Hij heeft een punt. Toch is zijn label in Nederland een belangrijke kracht achter de huidige minimal electro-hausse. En spreekt, met het Zweedse Agent Side Grinder onder contract, international een aardig woordje mee. Met dubbellaar Kamp Holland geeft het platenlabel nu de ruimte aan Nederlands talent.

Dat doet Enfant Terrible goed. Zeker in een muzikaal landschap waar investeren in nieuw talent niet meer vanzelfsprekend is. Overleven als klein, enthousiast en toegewijd label kan alleen door een niche op te zoeken. Die heeft Enfant Terrible gevonden. Met succes. Het siert eigenaar Van Gessel dat hij zoekt naar meer. Actief investeren in talentvolle muzikanten en bands, bijvoorbeeld. Juist dat is belangrijker dan ooit. Door de overvloed aan nieuwe muziek wordt het steeds lastiger om écht onbekende muziek te ontdekken. Zeker in Nederland, waar de traditionele en nieuwe media traditioneel weinig aandacht heeft voor marginale cultuur.

Enfant Terrible ontgint een deel van de tegencultuur en brengt de vondsten naar een select publiek van liefhebbers. Het samenstellen van Kamp Holland moet monnikenwerk zijn geweest. Enfant Terrible is de afgelopen jaren immers een kwaliteitskeurmerk geworden voor proto-elektro, avantgardepop en experimentele popelectro. Hoe dan het kaf van het koren te scheiden? Loopt er, kortom, wel genoeg talent rond in Nederland?

Ja, is het antwoord. Kamp Holland bulkt van het talent. Enfant Terrible rekt er ook de grenzen van de eigen niche mee op. Zo flirt Autonon in Not For Immortals overduidelijk met breakcore en negentiger jaren rave en is Slaapstaking van Puin + Hoop spannende analoge noise. Anders, maar dat stoort niet. Ook, inmiddels bij de liefhebber bekende namen als Distel, Hunter Complex en Hadewych (hallo Einstürzende Neubauten!) kleuren Kamp Holland aangenaam oranje.

Grootste verrassing? De ritmische bliepgekte van Peter Quistgard die klinkt als een soort analoge, melodieuze industrial. Noemt ie zelf trouwens Toy Muzak, die stijl. Mooie staalkaart van een opbloeiende Nederlandse tegencultuur dus. Ben er snel bij. Kamp Holland verschijnt enkel op twee plakken vinyl, in beperkte oplage.

Theo Ploeg

original article

Maurizio Pustianaz

original article

Knisperende, minimale electro is meteen wat je te horen krijgt bij Lesbian Mouseclicks met Bye Bye, wat naadloos overgaat in het lome Don’t Let Them Know van Bakeliet. Na de eerste vier nummers is het al weer duidelijk hoe een lekker plaat dit is, waar de muziek naadloos in elkaar overgaat en je geen moment het gevoel hebt op te moeten staan om een nummertje over te slaan. Distel met Dögn is de nummer drie en zonder moeite gaat de trage, pulserende beat over in het dromerige bliepjesfestijn van Neurobit. Het nummer ebt langzaam weg en de A kant is klaar.

Dan schrik je wakker van de plotselinge zware bassen van Pornologic waar de track Pterodactyl Extraordinaire op steunt. Het is niet enkel minimalisme en koude electronica, want het vrolijke Ruimtevaart Vooruit van Staatseinde heeft lollige nederlandstalige zang. Het nummer is warm en doet meer denken aan een nummertje uit Sesamstraat. Deze kant van de plaat eindigt met Autonon met een zweverige synth track die klinkt als warme, positieve zonnestralen. Prima combinaties op elke zijde, wat niet geheel onbelangrijk is op vinyl.

Voor een voorproefje is er een mooie trailer beschikbaar van deze plaat, mocht de interesse geprikkeld zijn. Ik laat de tweede plaat even voor wat het is, maar geloof me, ook daar is genoeg te ontdekken voor de liefhebbers van ouderwetse, minimale electro. Enfant Terrible geeft Nederland een reden om trots op te zijn die hopelijk wel wat stemmen trekt.

4/5

Guido Segers

original article